రూమ్ ఒక్కసారిగా ఆమెవైపు తిరిగింది
“మాధవి, ట్రే తీసుకో—అదిగో ఫ్రంట్ రో దగ్గరికి వద్దు,” అని దీపక్ చేతిలో ఉన్న పాస్ని ఆమె మెడలో వేలాడుతున్న మడతలేసిన కార్డ్ కిందికి నెట్టేశాడు. వెండి గ్లాసులు తగులుకుని చప్పుడిచేశాయి. ముందు వరుసలో కుర్చీలు పూలతో మెరుస్తుండగా, ఆమెను మాత్రం ఐల్ అంచు నుంచి వంపుతిప్పి సర్వింగ్ దారిలోకి తోశాడు. దగ్గర్లో నిల్చున్న సరోజ అత్త చూపు ఒక్క క్షణం ఆమె ముఖం మీద ఆగింది—ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అని ఎన్ని నెలలు తిరిగిందో ఆ చూపుకే తెలుసు—కానీ పెదవి తెరవలేదు. కౌంటర్ అంచుపై వాలిపోయిన టీ గ్లాసు చల్లారిపోయి వలయం పెట్టుకుంది.
మాధవి ట్రే బరువుని ఒక చేతి నుంచి ఇంకో చేతికి మార్చింది. “ఈ జాబితా నువ్వే తయారు చేశావు,” అంది మెల్లగా.
“జాబితా హోటల్ది. నువ్వు ఇవాళ సేవా రంగం వాళ్లలో ఒకరివి. సైలెంట్గా పని ముగించు,” అని దీపక్ నవ్వుతూ చెప్పాడు. ఆ నవ్వు బంధువుల కోసం వేసుకున్నది; ఆజ్ఞ మాత్రం ఆమెకోసం. యాంకర్ మైక్లో “వధువు కుటుంబం నుంచి ముఖ్య అతిథులు ముందుకు రండి” అని పిలిచే సరికి, మాధవి క్షణం ఆగకుండా నేరుగా ముందరికి వెళ్లలేదు; దారి పక్కనే నిలబడి, ట్రేలో ఉన్న కప్పులు జారిపోకుండా వేళ్లు కట్టేసుకుంది. అదే అతను ఊహించనిది—ఎదురుగా చూడకుండా, పారిపోకుండా, సరిగ్గా కనిపించే చోటనే నిలబడటం.
దీపక్ వెంటనే రెండో దెబ్బ వేశాడు. “నీరు అక్కడ కాదు, ఈ వైపు. వీఐపీ టేబుల్కు వెళ్లకు,” అన్నాడు. తర్వాత ఆమె దగ్గరున్న జ్యూస్ జగ్ని లాగేసి ఒక బాలుడికి ఇచ్చాడు. “మాధవి, మేనేజర్ రూమ్ దగ్గరికి వెళ్లు. డెలివరీ వాళ్లకి సైన్ చేయించు.”
ఆమె వెనక్కి తిరిగింది. కౌంటర్ అంచు మీద టిష్యూ కట్ట, చిల్లర క్లిప్, పగిలిన పెన్ను, ఓ పాత లాన్యార్డ్ పడివున్నాయి. ఆ మడతలేసిన లాన్యార్డ్నే ఆమె గత ఏడాది నుంచి వేసుకుంటోంది; ఈ హోటల్ ఫంక్షన్లలో ఎవరు ఎప్పుడు గందరగోళం సృష్టిస్తారో ఆమెకంటే బాగా తెలిసిన వారు చాలా తక్కువ. కానీ ఇవాళ పని గురించి కాదు. ఇవాళ ముందు వరుసలో కూర్చున్న వాళ్లకి ఆమెను ఏ స్థానంలో చూపించాలన్నదే దీపక్ పని.
డెలివరీ బాలుడు “అక్కా, ఈ ఫ్లవర్ ఆర్చ్కు పవర్ ఎక్కడ?” అని అడిగాడు. మాధవి సమాధానం చెప్పేలోపు దీపక్ మధ్యలోకి వచ్చి, “నన్నడుగు,” అన్నాడు. అతను ప్లగ్ పాయింట్ తప్పుగా చూపించాడు. రెండునిమిషాల్లోనే స్టేజ్ ఎడమ వైపు వెలుగులు ఒక్కసారిగా చిమ్మచీకటి అయ్యాయి. లైవ్ ప్రసారం కోసం పెట్టిన ఫోన్లు అర్థంగా మెరుస్తూ ఆగిపోయాయి; రెండు అమ్మాయిలు తమ చేతుల్లో స్క్రీన్ వెలుగుని కిందికి దాచుకుని, “లింక్ ఎందుకు పోయింది?” అంటూ గుసగుసలాడారు.
“వైఫై రౌటర్ ఎక్కడుంది?” “సెకండరీ కనెక్షన్ ఎవరి దగ్గర?” “లైవ్ మళ్లీ మొదలెట్టాలంటే?”—ఐల్ అంచున నిల్చున్న వాళ్ల గళాలు ఒక్కసారిగా మారాయి. దీపక్ “ఒక్క నిమిషం, నేను చూస్తాను” అన్నాడు, కానీ అప్పటికే ఫోటోగ్రాఫర్ అతన్ని కాదు, మాధవినే చూశాడు. “అక్కా, నిన్నటి సంగీత్లో కూడా నువ్వే సెట్ చేశావుగా?”
మాధవి ట్రే పక్కన ఉన్న చిన్న టేబుల్పై పెట్టి, ఎడమ వైపు స్తంభం వెనకున్న డిస్ట్రిబ్యూషన్ బాక్స్కి నేరుగా వెళ్లింది. “ఈ లైన్ కట్ అయింది. ఆ పసుపు టేప్ తీసేయొద్దని ఉదయం చెప్పాను,” అంది. ఇద్దరు సిబ్బందికి చేతితో చూపించింది. “ఆ ఫోన్ హాట్స్పాట్ ఆన్ చేయండి. యాంకర్ ఫీడ్ ఐదు నిమిషాలు మొబైల్ మీద నడపండి. స్టేజ్ లైట్ ఈ ప్లగ్లో కాదు—క్రింద ప్యానెల్లో.” ఆమె మాటలో తడబాటు లేదు; పని చేసే వాళ్లు ప్రశ్నలు ఆపి ఆదేశాల కోసం ఎదురు చూశారు.
“మాధవి గారు, ఇలా సరిపోతుందా?” అని కెమెరామెన్ అడిగాడు.
“ఒక్క నిమిషం వేచి ఉండండి,” అంది ఆమె. “ఎడమ ఫ్రేమ్ కట్ చేయొద్దు. వరుడు వాళ్ల ఎంట్రీ మిస్సవుతుంది.”
దీపక్ మధ్యలో “నేనే చెప్పాను కదా—” అన్నాడు. ఎవరూ వినలేదు. ఎలక్ట్రిషియన్ అతన్ని దాటి మాధవి వైపు పరుగెత్తి, “మెయిన్ తిరిగింది, ఇప్పుడు లైవ్ పెట్టమా?” అన్నాడు. యాంకర్ మైక్ను చేతిలో పట్టుకుని ఆమె సమాధానం కోసం నిలిచిపోయాడు. స్టేజ్ మీద వెలుగులు ఒక్కొక్కటిగా తిరిగి వచ్చాయి. ముందు వరుసలో కూర్చున్న పెద్దమనుషులు కూడా మెడలు తిప్పి ఐల్ వైపు చూశారు. ఒక చిన్న చప్పుడంత మార్పు రూమ్లో పాకింది—ఇప్పుడెవరిని అడగాలో అందరికీ తెలిసిపోయిన చిన్న అవమానం, దీపక్ మొహం మీద మొదట కనిపించింది.
మాధవి ట్రే మళ్లీ చేతిలోకి తీసుకుంది. ఇదే సరిపోతుందని అనిపించేలోపు, సరోజ అత్త దగ్గరకు వచ్చి గుండెలో ముల్లు పెడుతున్నట్టు మృదువుగా అంది, “ఇంకా ఇలానే నిలబడితే వాళ్లు మాట్లాడుకుంటారు. పని పూర్తయ్యాక వెనకకి వెళ్లిపోమ్మా.” మాటలో జాలి లేదు; కేవలం ఇంటి ముఖం కాపాడుకోవాలనే భయం. మాధవి కేవలం తల ఊపింది.
అదే సమయంలో దీపక్ తన చివరి దెబ్బకు సిద్ధమయ్యాడు. యాంకర్ చేతిలో మైక్ పెట్టి, ముందరి కుర్చీల దగ్గరికి వెళ్లి పెద్దగా అన్నాడు, “ఇప్పుడు వరుడి కుటుంబం తరఫున మా వచ్చే కోడలు శ్వేత గారిని ముందుకు ఆహ్వానిస్తున్నాం.” తెల్లటి లెహంగా వేసుకున్న అమ్మాయి స్టేజ్ మెట్ల దగ్గర మొహమాటంగా లేచింది. ఒక సిబ్బంది ముందరి మధ్య కుర్చీపై రిజర్వ్ కవర్ మార్చబోయాడు. అది జరిగిపోయితే మాధవికి మిగిలేది ఏదీ ఉండదు—పని చేసిన అమ్మాయి ముఖం, దారి పక్కన నిలబడ్డ నీడ, అంతే.
ట్రేలోని కప్పులు మాధవి వేళ్ల మధ్య మళ్లీ మోగాయి. ఆమె నేరుగా ఐల్లో అడుగు పెట్టింది. సర్వింగ్ లేన్ నుంచి ముందు వరుస దారిలోకి రావడం అంత సులువు కాదు; ఇద్దరు బంధువులు ఆమెకు దారి ఇవ్వకుండా తటపటాయించారు. కానీ ఇప్పుడు వాళ్లు ఆమె చేతిలో ఉన్న ట్రేనే గమనించారు, గ్లాసులు కారిపోకుండా ఆమె నడక ఎంత సూటిగా ఉందో చూశారు. యాంకర్ శబ్దం రెండోసారి “శ్వేత గారు—” అనబోతుండగా, మాధవి కచ్చితంగా అతని ముందు ఆగింది.
“మైక్ ఇవ్వండి,” అంది.
దీపక్ నవ్వుతూ చేయి చాచాడు. “ఇది ఫంక్షన్ మధ్యలో డ్రామా చేసే చోటు కాదు. ట్రే పెట్టి వెనక్కి వెళ్లి—”
“మైక్,” అంది ఆమె మరోసారి. ఈసారి యాంకర్ ఆమె చేతికే పెట్టాడు.
రూమ్ అంతా ముందు వరుస, ఐల్ అంచు, స్టేజ్ మెట్లు—మూడు గీతల మధ్య ఇరుక్కుపోయింది. మాధవి ట్రేను ఒక చేత్తో మోస్తూనే మైక్ను దగ్గరికి తీసుకుంది. “శ్వేత గారిని ఆపండి,” అంది. స్వరం పెద్దగా లేదు; కానీ మైక్లో స్పష్టం. “ఈ ఫంక్షన్లో వరుడు కుటుంబం తరఫున ఎవరి పేరును ముందరి సీటుకు ప్రకటించాలో హక్కు దీపక్కి లేదు.”
కొన్ని తలలు కదిలాయి. దీపక్ వెంటనే లోపల పగిలిపోయినట్టే ముఖం బిగించాడు. “మాధవి, చాలైంది. నువ్వు ఉద్యోగం చేస్తున్నావు, బంధువుల ముందు—”
“ఉద్యోగం చేస్తున్నాను,” అంది ఆమె, ఒక్క మాటని అతని మీదే నిలబెట్టి. “ఈ హోటల్లో కాదు. మా ఇంటి సంస్థలో. ఈ నిశ్చితార్థ ఖర్చు, లైవ్ అమ్మకాల ప్రచారం, ఈ ఫంక్షన్ బ్రాండ్ ఒప్పందం—మూడు ఫైళ్లపై చివరి ఆమోద సంతకం నాది. దీపక్ నాతో పనిచేస్తాడు. నన్ను దాచిపెట్టి మరో పేరును ప్రకటించే హక్కు అతనికి లేదు.”
ఒక గ్లాసు ఆమె ట్రేలోంచి జారబోయి మళ్లీ నిలిచింది. ముందు వరుసలో కూర్చున్న ఒక పెద్దమనిషి—వరుడి మేనమామ—అప్పటివరకు ఫోన్ చూస్తూ ఉన్నాడు; వెంటనే లేచాడు. “ఏమంది?” అన్నాడు, కానీ ఎవరూ అతనికి చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు. ఎందుకంటే స్టేజ్ పక్కన ఉన్న స్క్రీన్పై, లైవ్ ప్రసారం తిరిగి మొదలైన ఫీడ్ కింద, ఈవెంట్ భాగస్వామి పేరుగా మెరిసిన లోగో అందరికీ తెలిసినదే—మాధవి తండ్రి ప్రారంభించి, ఇప్పుడు ఆమె నడిపిస్తున్న ఆన్లైన్ విక్రయ సంస్థ పేరు. దాన్ని ఇవాళ ప్రకటించకూడదని దీపక్ ఉదయం నుంచే కష్టపడుతున్నాడు.
దీపక్ గొంతు ఒక్కసారిగా ఎండిపోయింది. “అది వాణిజ్య విషయం. ఇక్కడ వ్యక్తిగత—”
“వ్యక్తిగతం కాదా?” మాధవి అడిగింది. “అయితే ముందు వరుస సీటు పేరును ఎందుకు మార్చావు? ఉదయం ప్రవేశద్వారం వద్ద నా కార్డ్ ఎందుకు తీసేసావు? నన్ను సర్వింగ్ దారిలో ఎందుకు నిలబెట్టావు? ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఉందని తెలిసినా, పని చేసే అమ్మాయిలా చూపించడం ఎందుకు?”
మాట చివరికి రూమ్లో ఎవరో దగ్గు పెట్టుకున్నట్టు చిన్న చీలిక వచ్చింది. శ్వేత ఆగిపోయింది; ఆమె తల్లి నెమ్మదిగా కుర్చీకి తిరిగి కూర్చుంది. యాంకర్ మైక్ లేక చేతులు ఎక్కడ పెట్టాలో తెలియక నిలబడ్డాడు. సరోజ అత్త బిగించి వేసుకున్న పట్టు చీర అంచు చేతిలో గట్టిగా ముడుచుకుంది.
దీపక్ చివరి సారి ఆజ్ఞ స్వరం తెచ్చుకోవాలని చూశాడు. “సెక్యూరిటీ—”
ఎవరూ కదల్లేదు.
వెంటనే ఈవెంట్ మేనేజర్ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి మాధవి ఎదుట ఆగాడు. “మాధవి గారు, ముందరి మధ్య కుర్చీని మీకోసమే ఉంచమా?” అన్నాడు. అదే క్షణం అతని వెనకాలున్న ఇద్దరు సిబ్బంది, దీపక్ చెప్పక ముందే, రిజర్వ్ కవర్ మార్చిన చేతినే వెనక్కి తీసుకున్నారు.
మాధవి మైక్ను దిగువకు దించి, ఐల్లో నిల్చున్న అందరూ స్పష్టంగా వినేలా అంది, “మధ్య కుర్చీ అవసరం లేదు. ప్రకటన మాత్రం సరిగా చేయండి. వరుడు కుటుంబం తరఫున వ్యాపార భాగస్వామి, ఈ కార్యక్రమ ప్రధాన ఆతిథ్య బాధ్యతదారు, మాధవి. తర్వాత ఎవరిని పిలవాలో నా దగ్గర అడిగి పిలవండి.”
యాంకర్ తలను వంచి “అవును, మాధవి గారు,” అన్నాడు. అతను మైక్ తిరిగి తీసుకునేలోపు, ముందరి వరుసలో ఇద్దరు పెద్దలు పక్కకు జరగారు. సరోజ అత్త కళ్లల్లో ఇప్పుడొచ్చినది జాలి కాదు, ఆలస్యమైన లెక్క. దీపక్ మాత్రం అదే చోట నిలబడి, చేతిలో ఉన్న కార్డుల కట్టని గట్టిగా నలిపేశాడు; రెండు కార్డులు కిందపడిపోయాయి. అతన్ని చూసి ఇప్పటివరకు నవ్విన ఇద్దరు మిత్రులు నెమ్మదిగా వెనక్కి తప్పుకున్నారు. అతని ఆజ్ఞ స్వరం చనిపోయినట్టు రూమ్లో వేలాడింది.
“మరి శ్వేత గారి పరిచయం?” యాంకర్ అడగబోయి ఆగిపోయాడు. అతను ఇప్పుడు ప్రశ్నను దీపక్కి కాదు, మాధవికే చూస్తూ అడిగాడు.
“ఆమె అతిథి,” అంది మాధవి. “అతిథిగా కూర్చోనివ్వండి.”
అంతే. ముందు వరుస దగ్గర గుమిగూడిన బంధువులు తాము అడ్డంగా నిల్చున్నామన్నట్టు ఒక్కొక్కరిగా పక్కకు జరిగారు. ఈవెంట్ మేనేజర్ తన రిజిస్టర్ను దీపక్ చేతి నుంచి తీసుకుని మాధవి వైపు తిప్పాడు. ఎలక్ట్రిషియన్ దూరం నుంచి బొటనవేలు ఎత్తబోయి, ఆమె చూడలేదు కాబట్టి చేతిని మళ్లీ దించుకున్నాడు. ఎవరినీ గద్దించాల్సిన పని లేకుండా ఆజ్ఞలు మారిపోయాయి.
మాధవి మైక్ను యాంకర్కి తిరిగి ఇచ్చి, ట్రేను రెండు చేతులతో సరిచేసుకుంది. “ముందు పెద్దలకి కాఫీ పెట్టండి. తర్వాత స్టేజ్ ఎంట్రీ,” అంది. ఆ మాట ఎవరికోసం చెప్పిందో అడగాల్సినవారు ఇప్పుడు చుట్టూ లేరు; వాళ్లు ఇప్పటికే దారి విడిచారు. ఆమె ఐల్ అంచునుంచి ముందు వరుస పక్కనున్న సర్వింగ్ దారిలోకి మళ్లింది.
ఆ వంపు దగ్గరికి వచ్చేసరికి జనాలు తామే పక్కకు జరిగారు. ట్రే ఇంకా ఆమె చేతుల్లోనే ఉంది. కాసేపటి క్రితం తగులుకుంటూ మోగిన కప్పులు ఒక్కొక్కటి స్థిరంగా కూర్చున్నాయి. సేవా దారి మలుపు వద్ద మాధవి ట్రేను సరిగ్గా సమతూకంలో పట్టుకుని, “ముందుగా అత్తగారికే ఇవ్వండి,” అంది; కప్పుల చప్పుళ్లు ఆగిపోయాయి.