అసలు నైపుణ్యం కనిపించగానే అతను కూలిపోయాడు

మాధవి అల్ట్రాసౌండ్ ప్రోబ్ పెట్టెను కౌంటర్ అంచు మీద నుంచి జారిపోకుండా మణికట్టుతో అడ్డుకుంది గానీ, “అది ఇక్కడ పెట్టి పక్కకు నిలబడు,” అని డాక్టర్ వరుణ్ మైక్ లేకుండానే అంత గట్టిగా అన్నాడు, సైడ్ వింగ్‌లో ఉన్నవాళ్లంతా విని తల తిప్పారు. స్టేజ్‌కి అడ్డంగా వేసిన నీలి తెర దాటి వెలుగులు ఉడుకుతున్నాయి; ముందుభాగంలో స్పాన్సర్ బోర్డులు, వెనక ఈ తడబడే గది—చల్లారిపోయిన టీ కప్పు వేసిన వలయం, మూత పెట్టని భోజనపు డబ్బా, యాక్సెస్ కార్డుల గీతలతో నిండిన ఇరుకైన కౌంటర్. ఆ పెట్టెను మొదటి నుంచి సిద్ధం చేసినది మాధవే. ఈ లైవ్ డెమో సవ్యంగా నడిస్తే క్లినిక్‌లో ఆమె పదవి మాత్రమే కాదు, ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అని చెప్పుకుంటూ తిరిగే రాహుల్ ఇంట్లో మాట్లాడే మాట కూడా మారేది.

“మాధవి టెక్నీషియన్‌గా చాలా నమ్మదగినది,” అని వరుణ్ జ్యోతి వైపు నవ్వి చెప్పాడు. “కానీ ఈరోజు పబ్లిక్ ఫేసింగ్ కేస్ నేను తీసుకుంటాను. బ్రాండ్ విలువ అర్థం చేసుకోవాలి.” జ్యోతి చేతిలోని షీట్‌ను ఒకసారి చూసి, “పేరు వరుణ్ గారిదే ప్రకటించాం,” అంది. ఆ సమయానికే సునీత అత్త కప్పు పైన వేలుతో చల్లారిన పొరను తొలగిస్తూ, రాహుల్‌కి వినిపించేంతగా, “చూశావా? ఎవరి చదువు ఏ స్థాయిలో ఉంటే ఎక్కడ నిలబెట్టాలో అప్పుడు తెలుస్తుంది,” అంది. రాహుల్ ఏమీ అనలేదు. ఆమె వైపు చూసి కూడా లేదు. అతని కళ్లంతా వరుణ్ మెడలో వేలాడుతున్న స్టెతస్కోప్ మీదే.

మాధవి పెట్టె తాళం తీసి లోపలి జెల్ బాటిల్, కేబుల్, కవర్‌లు వరుసగా పెట్టింది. ఆ క్రమం ఆమె చేతిలో పాత ప్రార్థనలా మెల్లగా, తప్పు లేకుండా వచ్చింది. వరుణ్ మాత్రం ముందుకు వచ్చి, “ప్రోబ్ కేబుల్ ఇలా మడవొద్దు. కనిపించడమే కూడా మేటర్,” అని ఆమె చేతి దగ్గరినుంచి తాకకుండా గాలిలో చూపించాడు. “ఇది లీనియర్ కాదు, కర్విలీనియర్. ఈ కేస్‌కి ఇదే,” మాధవి ఒక్క వాక్యమే అంది. అతను నవ్వాడు. “అది నాకు చెప్పక్కర్లేదు.” అంటూ తప్పు ప్రోబ్‌నే ట్రాలీపై వదిలాడు. జ్యోతి వెంటనే ఒక వాలంటీర్‌కి, “మాధవిని స్టేజ్ లైన్‌కి అడ్డంగా నిలబెట్టొద్దు. వెనక నుంచే సహాయం చేయాలి,” అంది. వాలంటీర్ ఆమె ముందున్న స్టూల్‌ను తీసి పక్కకు నెట్టి వేసాడు. అది నేల మీద కొరుక్కుని జరగడం మాత్రమే కాదు—ఆమె నిలబడాల్సిన చోటు కూడా తీసుకుపోయింది.

ఆ చిన్న జరుకు సునీత అత్త కళ్లలో వేరే అర్థం తెచ్చుకుంది. “రాహుల్, పెళ్లి తర్వాత ఎవరు ఎవర్ని లేపుతారో ఇప్పుడే తెలుస్తుంది,” అంది. ఆ మాట మాధవి చెవికి చేరింది. గుండె ఒక్కసారిగా గట్టిగా కొట్టుకుంది గానీ, ముఖం మాత్రం కదల్లేదు. ఆమె పర్సులోంచి మెట్రో కార్డు లాగినప్పుడు దాని అరిగిన అంచు వేళ్లకు తగిలింది. తెల్లవారుజామున అమీర్‌పేట్ నుంచి ఎక్కి, ఇంతకుముందే వచ్చి యంత్రం కాలిబ్రేట్ చేసి, కేస్ ఫైల్స్ సిద్ధం చేసి, డెమో ఫ్లోను మూడుసార్లు నడిపింది. ఇప్పుడు తన కష్టం అంతా ఎవరో మరొకరి గొంతుకి అలంకారంగా వేలాడుతోంది.

తెర అంచు ఎత్తి స్టేజ్‌కి వెళ్లే ముందు వరుణ్ మోడల్ పేషెంట్‌కి, “అసలు టెన్షన్ అవసరం లేదు, మా టీమ్ ఉంది,” అన్నాడు. ‘మా టీమ్’ అని చెబుతూ వెనక్కి చెయ్యి ఊపాడు; ఆ చెయ్యి దిశ మాధవి వైపు కాదు, తన వైపు మాత్రమే. స్టేజ్ నుంచి వచ్చే వెలుతురు ఆమె కళ్లలోకి నేరుగా పడింది. తెర చిలకలోంచి ఆమెకు స్క్రీన్ కనిపించింది. స్కాన్ ప్రారంభమైంది. వరుణ్ జెల్ వేసే కోణం తప్పు. ప్రోబ్ ఒత్తిడి అసమంగా ఉంది. స్క్రీన్ మీద ఉన్న నీడ అతనికి కనిపించాలి; అతను మాత్రం హోస్టెస్‌కి చూస్తూ మాట్లాడుతున్నాడు. “చూడండి, ఇది సాధారణ ఫైండింగ్...” అంటూ వాక్యం పొడిగించగానే మాధవి కౌంటర్ మీదున్న చిన్న కాలిబ్రేషన్ ఫ్యాంటమ్ బ్లాక్ కనిపించింది. అది ఆమెే తెచ్చి పెట్టింది; వరుణ్ దానికి అవసరమే లేదన్నాడు.

స్క్రీన్ ఒక్కసారిగా గ్రెయినీగా మారింది. వరుణ్ మాట ఆగిపోయింది. పేషెంట్‌కి అసౌకర్యంగా భుజాలు గట్టిపడ్డాయి. ముందుభాగం నుంచి ఇద్దరు స్పాన్సర్ ప్రతినిధులు కుర్చీలు దగ్గరగా లాగారు. జ్యోతి తెర దగ్గరికి వచ్చి “ఎందుకు ఇమేజ్ సాఫ్ట్‌గా ఉంది?” అని నిస్సబ్దంగా అడిగింది. వరుణ్ గొంతు సర్దుకున్నాడు. “బాడీ హ్యాబిటస్...” “కాదు,” మాధవి అంది. ఆమె పక్కచూపే వేసింది. “డెప్త్ డ్రిఫ్ట్ అయింది. ఫోకల్ జోన్ తప్పు. ప్రోబ్ ప్రీసెట్ మార్చలేదు.” వరుణ్ ఒక్కసారిగా ఆమె వైపు తిరిగాడు. “ఇప్పుడు మాట్లాడొద్దు.”

అతను మళ్లీ స్క్రీన్‌కి చూశాడు. చేతి వేగం పెరిగింది కానీ ఇమేజ్ ఇంకా చెడిపోయింది. అతని నుదుటిపై చెమట చిన్న గీతగా జారింది. అక్కడే, స్టేజ్‌కి అడ్డంగా ఉన్న సైడ్ వింగ్‌లో, మాధవి ముందుకు వచ్చి కాలిబ్రేషన్ బ్లాక్‌ను తీసుకుంది. “ఒక్క క్షణం,” అంది. అనుమతి అడగలేదు. ట్రాలీ పక్కనుండి ప్రోబ్ వైర్‌ను సరైన స్లాట్‌కి మార్చి, బ్లాక్‌పై ప్రోబ్‌ను నిటారుగా పెట్టి, స్క్రీన్ పక్కనున్న గెయిన్ డయల్‌ను రెండు చిన్న మెలికలు తిప్పింది; తరువాత ఫోకల్ మార్కర్‌ను మధ్యకు లాగి, “ఇప్పుడు ఫ్రీజ్ తీసి చూడండి,” అంది. ఆ స్క్రీన్ మీద బ్లాక్‌లోని మూడు సమాంతర గీతలు ఒక్కసారిగా కత్తిరించినట్టుగా స్పష్టంగా నిలిచాయి. వరుణ్ చేతి మధ్యలోనే ఆగిపోయింది. అతను ఆ గీతలను చూసి వెంటనే అర్థం చేసుకున్న మనిషిలా కనిపించలేదు. ఆగి పోయిన వాడిలా కనిపించాడు.

జ్యోతి ముందుకు వంగింది. “ఇది ముందే సెట్ కాలేదా?” మాధవి కళ్లెత్తలేదు. “సెట్ చేశాను. ప్రీసెట్ మార్చారు.” సునీత అత్త కప్పు సాసర్ మీద తగిలి చిన్న శబ్దం చేసింది. రాహుల్ మొదటిసారి ఆమె వైపు చూశాడు—కానీ అది సహాయం చేయబోయే చూపు కాదు; తన గణితం తప్పిపోయిందని గ్రహించిన చూపు.

వరుణ్ వెంటనే నవ్వు తెచ్చుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు. “సరే, చిన్న టెక్నికల్ అడ్జస్ట్మెంట్. మాధవి, ఇప్పుడు వెనక నుంచే—” ఆమె అతని మాట మధ్యలోనే పెట్టెను తనవైపు లాగుకుంది. బకిల్ మోగింది. అదే ఆమెకు మధ్యలైన్ తిరిగి వచ్చిందనే శబ్దం. “పేషెంట్ ఇంకా పూర్తిగా చదవలేదు,” అంది. “ఇమేజ్ హాఫ్‌లో వదిలేశారు.” అని చెప్పి ట్రాలీని కాస్త ముందుకు నెట్టింది. వరుణ్ తప్పక ఒక అడుగు వెనక్కు వేశాడు; అతని తెల్ల కోటు మూల ట్రాలీ చక్రానికి చిక్కి కసిగా లాగబడింది. జ్యోతి తన షీట్‌ను మడిచి పక్కకు తప్పుకుంది. డెమో లేన్‌లో ఇప్పుడు మాధవి చేతులు, మానిటర్ వెలుగు, పేషెంట్ శ్వాస మాత్రమే ఉన్నాయి.

ముందుభాగం నుంచి ఒక స్పాన్సర్ వైద్యుడు తెర దగ్గరికి వచ్చి, “కేస్ కొనసాగించండి,” అన్నాడు. ఆ వాక్యంలో వరుణ్ పేరు లేదు. మాధవి కొత్త ప్రోబ్ కవర్ తీసి వేయించింది. జెల్ బాటిల్ మూతను బిగించి పెట్టింది—చిన్న, నిర్లక్ష్యం లేని కదలిక. “మేడమ్, కాస్త ఎడమవైపు తిరగండి,” అంది. ఆమె స్వరం మైక్ లేకున్నా స్పష్టంగా వెళ్లింది. ప్రోబ్‌ను ఈసారి ఒత్తిడి కాకుండా, బరువు ఎక్కడ పడాలో అక్కడే ఉంచింది. స్క్రీన్ మీద పొరలు సరిగ్గా విడిపడ్డాయి. “ఇక్కడ ఫండ్‌స్ కనిపిస్తోంది… ఇక్కడ ఎండోమీట్రియల్ లైన్.” వరుణ్ ఏదో చెప్పబోయాడు. ఆమె చేతి వెనుక భాగమే అతన్ని ఆపేసింది—తాకకుండా, కానీ చోటివ్వకుండా.

పేషెంట్ ఫైల్ ట్రాలీ కింద జారిపోతుండగా మాధవి కాలితో అడ్డుకుని పైకి తీసుకుంది. పాత కేస్ నంబర్ ఆమె కంటపడింది. ఆ పేరు ఉదయం ఫైల్‌లో లేదు; రీ-స్కాన్‌గా మార్చి పెట్టారు. ఆమె కనుబొమ్మ కాస్త కదిలింది. “ఇది మొదటి స్కాన్ కాదు కదా?” అంది. పేషెంట్ గబగబా జ్యోతి వైపు చూసింది. “మూడ్రోజుల క్రితం చేశారు. ‘నార్మల్’ అన్నారు. నొప్పి తగ్గలేదు.” ముందు వరుసలో కూర్చున్న ఇద్దరు మహిళలు మెడలు చాచారు. జ్యోతి ముఖం రంగు వదిలింది. మాధవి ఫైల్‌లో మూలకు అతికించిన చిన్న ప్రింట్‌ను తీసి మానిటర్ పక్కన పెట్టింది. “అది ఎవరి రిపోర్ట్?” పైన సంతకం—డాక్టర్ వరుణ్.

ఇప్పుడామె మాట్లాడిన ప్రతి పదం వాదనలా కాదు, కట్‌లా పడింది. “మేడమ్, శ్వాస సాధారణంగా తీసుకోండి.” ప్రోబ్‌ను కాస్త దిగువకు జార్చి, కోణాన్ని రెండు డిగ్రీలు మార్చి, ఆమె డాప్లర్ ఆన్ చేసింది. స్క్రీన్ మీద నిశ్శబ్దంగా ఉన్న ప్రాంతం ఒక్కసారిగా రంగు చూపించింది. ఆమె గెయిన్ తగ్గించింది; ఫాల్స్ కలర్ మాయమైంది. మిగిలింది ఒక స్పష్టమైన సరిహద్దు, దాని అంచున చిన్న రక్తప్రవాహం. “ఇది సాధారణం కాదు,” అంది. “చిన్న ఇంటర్‌స్టీషియల్ మాస్. అందుకే నొప్పి కొనసాగుతోంది. మూడురోజుల క్రితం ఇది మిస్ అయింది ఎందుకంటే ఇమేజ్ ప్లేన్ తప్పింది.” ఆమె మాట ముగిసేలోపు స్పాన్సర్ వైద్యుడు స్క్రీన్‌కి దగ్గరగా వాలి నిలబడ్డాడు. వరుణ్ కూడా ముందుకు రావాలని యత్నించాడు, కానీ అతను నిలబడ్డ చోటే కేబుల్ అతని షూకి చిక్కి అతడ్ని నెమ్మదిగా ఆపేసింది.

“ఫ్రీజ్,” మాధవి తానే అంది, తానే నొక్కింది. ఇమేజ్ నిలిచింది. ఆమె కొలత చిహ్నం పెట్టింది—ఒక్క బిందువు, రెండో బిందువు, మూడోది. సంఖ్యలు స్క్రీన్ పక్కన వచ్చాయి. “డాక్యుమెంట్ ఓపెన్ చేయండి,” అని జ్యోతికి కాదు, కన్సోల్‌కే అన్నట్టు అంది. ఆమె వేళ్లు కీబోర్డుపై వేగంగా నడిచాయి. కేస్ ఐడీ వెలిగింది. పాత రిపోర్ట్ పక్కన కొత్త ఇమేజ్ వచ్చింది. మాధవి “తాత్కాలిక గమనిక” అన్న చోటు తీసి, యజమాని ప్రాప్యతతో ఉన్న అసలు ఫీల్డ్ తెరిచింది. జ్యోతి నిట్టూర్చింది; వరుణ్ ముఖం క్షణంలోనే గట్టిపడింది. అతనికి ఆ ఫీల్డ్ తెరుచుకోలేదు ఎప్పుడూ—అది ఎవరి లాగిన్‌తో పనిచేస్తుందో ఇప్పుడు అందరికీ తెలిసింది.

“ఓనర్ యాక్సెస్… మీ దగ్గరా?” అని స్పాన్సర్ వైద్యుడు అనుకోకుండా అడిగాడు. మాధవి అతని వైపు చూడలేదు. “ఈ డెమో ప్రోటోకాల్, ప్రీసెట్ లైబ్రరీ, పాత కేస్ రీవ్యూ మాడ్యూల్—మొత్తం నేను నిర్మించాను. క్లినిక్ పేరుకే కాదు, పనిచేయడానికి.” అది గర్వ ప్రసంగంలా వినిపించలేదు. స్క్రీన్ ముందు నిలబడి నిజం టైప్ చేస్తున్న మనిషి వాక్యంలా వినిపించింది. ఆమె నిర్ధారణ పంక్తిలో తెలుగులో నమోదు చేసింది: “గర్భాశయ గోడలో ఇంటర్‌స్టీషియల్ గడ్డ అనుమానం; తక్షణ గైనకాలజీ మూల్యాంకనం అవసరం.” దాని కింద పోలికగా పాత ఎంట్రీ—“సాధారణం”—అక్కడే మసకబారిపోయింది.

వరుణ్ గళం చివరికి బయటపడింది. “ఇది పబ్లిక్ డెమో. ఇక్కడే ఫైనల్—” “ఇక్కడే మిస్ అయ్యింది కూడా,” మాధవి అంది. ఆమె ఫ్రీజ్ ఇమేజ్ నుంచి సజీవ దృశ్యానికి తిరిగి వచ్చి మరోసారి అదే ప్లేన్ పట్టుకుంది. ఈసారి స్క్రీన్‌పైనే మార్కర్‌తో సరిహద్దును ట్రేస్ చేసింది. దాచుకునే మార్గం ఉండకూడదన్నట్టు. పేషెంట్ మంచంపై అరచేతిని గట్టిగా బిగించి, “అంటే నాకది మొదట్నుంచే ఉందా?” అని అడిగింది. “ఉంది,” మాధవి అంది. “ఇప్పుడు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.” ఆ ఒక్క వాక్యం వరుణ్ మీద మిగిలి ఉన్న పూతను పగలగొట్టింది. ఎందుకంటే అది స్క్రీన్‌పై కూడా ఉంది.

జ్యోతి చేతిలోని షీట్ మడతలు చెమటతో తడిసిపోయాయి. సునీత అత్త ఈసారి ఏ వ్యాఖ్యానమూ చేయలేదు; ఆమె పెదవి దగ్గరికి ఎత్తిన కప్పు మళ్లీ సాసర్‌లోకి దిగింది. రాహుల్ ముందుకు అడుగు వేసి ఏదో చెప్పబోయాడు. మాధవి అప్పటికే కన్సోల్ వైపు వంగి చివరి ఆదేశం ఎంచుకుంది: పాత రిపోర్ట్‌ను రీ-ఓపెన్ చేసి “తప్పు నిర్ధారణ—పునర్విమర్శ” అని జోడించి, కొత్త ఇమేజ్‌లను ప్రధాన రికార్డుగా అమర్చింది. వరుణ్ చేతి నీడ స్క్రీన్ అంచుకి చేరి వెనక్కు తగ్గింది.

“మాధవి, ఒక నిమిషం—మనం మాట్లాడుకుని—” రాహుల్ అన్నాడు. ఆమె విననట్టే చివరి పంక్తిని చెక్ చేసింది. తేదీ, సమయం, కేస్ ఐడీ, కొలతలు, నిర్ధారణ అన్నీ ఒకే ఫ్రేమ్‌లో నిలిచాయి. చల్లారిపోయిన టీ వలయం ఉన్న కౌంటర్ దిశనుంచి వచ్చిన కాంతి స్క్రీన్ దిగువ మూలపై పలుచగా పడింది. ఆమె తన పేరుక్రింద యజమాని-వైపు ఆమోదాన్ని నొక్కి, కర్సర్‌ను “ధృవీకరించబడింది” పక్కన ఆపింది.