అందరూ తప్పు చదివిన పేరు
“అక్కడ కూర్చోకు,” అని వసుంధర అత్త తన పట్టు చీర అంచుతో బెంచ్పై ఉన్న మాధవి దుపట్టాని తొక్కి పక్కకు జార్చేసింది. “ఇది ఇంటివాళ్ల కోసం. నువ్వు అక్కడ నిల్చో.” కౌంటర్ ముందున్న క్యూలో తన హ్యాండ్బ్యాగ్ని పెట్టి చోటు బంధించింది కూడా. ఎదురు బెంచ్లలో కూర్చున్న వాళ్లు ఒక్కసారి చూసి మళ్లీ చూడనట్టుగా చూశారు. ప్లాస్టిక్ కవర్లో మడతలుపడిపోయిన రసీదులు మాధవి చేతిలో చప్పుడు చేశాయి.
ఆదిత్యను లోపలికి తీసుకెళ్లినప్పటి నుంచి గంట దాటింది. ఉదయం మెట్రో నుంచి దిగిన వెంటనే ఇద్దరూ కలిసి వచ్చారు; అతని పరీక్షలు, మందులు, అపాయింట్మెంట్లు—ఇవన్నీ మూడేళ్లుగా ఎవరి ఫోన్లో రిమైండర్లు పెట్టుకుని, ఎవరు బిల్లులు మడిచి పర్స్లో దాచుకున్నారో మాధవికి బాగా తెలుసు. కానీ ఈ రోజు, కుటుంబం ఎదుట కనిపించే కుర్చీ మాత్రం ఆమెకు కాదు అన్నట్టు వసుంధర అత్త నిర్ణయం చెప్పేసింది.
మాధవి నిల్చున్న చోటు పక్కన గోడకు అద్దం ప్యానెల్ ఉంది; లిఫ్ట్ దగ్గర నుంచి తీసి పెట్టినట్టు వేలిముద్రల మసక మరకలు. తన ముఖం అందులో చెదిరి కనిపించింది. ఆమె ఒక్కమాటా అడగలేదు. బెంచ్ అంచున తనకు సరిపోయేంత ఖాళీని బలవంతంగా చేసుకోకుండా, కౌంటర్ దగ్గరికి నడిచి వెళ్లి టోకెన్ బోర్డు మీద మెరుస్తున్న సంఖ్యని చూసింది. వాళ్లది ఇంకా రాలేదు. తర్వాత పక్కకి తప్పుకుని, తన చేతిలోని అర్ధమడిచిన రసీదులను నెమ్మదిగా సరిచేసింది. ఆ చిన్న నెమ్మది వసుంధర అత్తకు నచ్చలేదు; ఆమె మళ్లీ గట్టిగా, “క్లర్క్ ఏదైనా అడిగితే నేను చెబుతాను,” అంది. మొదటి చిల్లు అక్కడే పడింది. ఎదురు బెంచ్లో ఉన్న వృద్ధుడు, ఎవరికీ కాకుండా గాలికే అన్నట్టుగా, “అడగక ముందే సమాధానం సిద్ధంగా ఉంది,” అని ముసిముసిగా అన్నాడు.
వసుంధర అత్త మొబైల్ స్క్రీన్ వెలుతురు మాధవి కంటికి పడింది. వాట్సాప్ తెరిచి ఉంది. పైకి స్క్రోల్ చేసి, “చూడమ్మా, ఈవెనింగ్కి వాళ్లు వస్తారు. బంజారాహిల్స్లో రెండింట్లు, యుఎస్ కనెక్షన్, మన ఆసుపత్రి ఖర్చుల్లాంటివి కూడా భయపడరు,” అని పక్క బెంచ్లో ఉన్న ఓ బంధువురాలికి చూపించింది. మాట తక్కువగా చెప్పినా, వినిపించాలనుకున్న వాళ్లందరికీ వినిపించేంత శబ్దం పెట్టింది. “ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఉందని అనుకున్నాం. కానీ తెలిసినది వేరు, పెళ్లి చేసేది వేరు. అమ్మాయికి స్థాయి కూడా ఉండాలి.”
ఆ మాటలతో మాధవి చేతిలోని రసీదు అంచు మరింత ముడిచిపోయింది. తన మెడకు వేలాడుతున్న పాత ఉద్యోగ గుర్తింపు పట్టా—సేవా రంగం కంపెనీది, పలుచబడిపోయిన లాన్యార్డు—దుపట్టాలో ఇరుక్కుని బయటికి జారింది. అత్త చూపు వెంటనే అక్కడికి పడింది. “ఇంకా ఆ ఆఫీసు కార్డు తీసి తిరుగుతావా? క్లినిక్కి ఉద్యోగం చూపించడానికి వచ్చావా? మా ఆదిత్యకి జతగా కనిపించాలంటే జీతం కాదు, జాతకం కాదు, జనం ఎదుట ఏమి కనిపిస్తుందో అది ముఖ్యం.”
మాధవి మొబైల్ వైబ్రేట్ అయింది. ఆదిత్య నుంచి పాత సందేశాల మీద ఒకటి మెరిసింది—ఉదయం పంపిందే: *ఫైల్ నువ్వు తీసుకురా. అత్త గందరగోళం చేస్తుంది.* ఆమె ఆ స్క్రీన్ మూసేసింది. ఆ మాటను ఇప్పుడు బయటకు విసిరేయడం సులువు. కానీ సులువు పని ఈ గదిలో గెలుపు కాదు. వసుంధర అత్త ఇప్పటికే క్లర్క్ కిటికీ దగ్గరికి వాలి, “పేషెంట్ అటెండర్ నేను. ఏ పేపర్ ఉన్నా నా దగ్గరికి ఇవ్వండి,” అని చెప్పేసింది.
అప్పుడే లోపల నుంచి ఒక నర్స్ ఫైల్ పట్టుకుని బయటకు వచ్చింది. “ఆదిత్య వరప్రసాద్ అటెండర్ ఎవరు? గత సైకిల్ మెడికేషన్ డీటెయిల్స్, అలర్జీ నోట్ ఎవరి దగ్గర ఉన్నాయి?” అని అడిగింది. వసుంధర అత్త చేయి ఎత్తింది. “నాకే—”
“ఏ ఆంటీ, పాత డోస్ మార్పు తేదీ?” నర్స్ అడిగింది.
వసుంధర అత్త పెదవి ఎండిపోయింది. “అది డాక్టర్ చూస్తారు.”
నర్స్ కళ్లువెంటనే మాధవి చేతిలోని మడతపడ్డ రసీదులపైకి జారాయి. “మీ దగ్గర బిల్లులు ఉన్నాయా? మీరు చెప్పండి.” ఆమె నేరుగా మాధవిని చూశింది.
బెంచ్ల మీద కూర్చున్న వాళ్ల మెడలు ఒకేసారి స్వల్పంగా తిరిగాయి. మాధవి ముందుకు వచ్చింది. “మార్చింది ఫిబ్రవరి పద్దెనిమిది. సాయంత్రం డోస్ అర్ధం చేశారు. అమోక్సిసిలిన్కు రాష్ వచ్చింది కాబట్టి నోట్ పెట్టించారు.” ఆమె రెండు రసీదులు, ఒక చిన్న నోటు చీటి ఇచ్చింది. నర్స్ చూసి వెంటనే ఫైల్లో దూర్చింది.
“మాధవి గారు కదా?” అని రిసెప్షన్ క్లర్క్ కిటికీ లోనుంచి అడిగాడు. “పేషెంట్ రిజిస్ట్రేషన్లో ఈ నంబర్ మీది ఉంది. సర్కి సైన్ చేయలేని సందర్భంలో ఎవర్ని సంప్రదించాలో మీ పేరు ఉంది. ఒక్కసారి ఇక్కడికి రండి.”
వసుంధర అత్త వంకరగా నవ్వింది. “అది పాత ఎంట్రీ అయి ఉంటుంది. ఇప్పుడు నేనే ఉన్నాను.”
క్లర్క్ ఫైల్ తిప్పి మళ్లీ చూశాడు. “పాతది కాదు ఆంటీ. గత మూడు సందర్శనలూ ఇదే. మెడిసిన్ కొనుగోలు రికార్డు కూడా మాధవి గారి పేరిదే.” అతని శబ్దం పెద్దది కాదు; కానీ కిటికీ ముందు ఉన్న నిశ్శబ్దంలో అది అందరికీ సరిపోయింది. ఎదురు బెంచ్లో ఉన్న గర్భిణి తన టోకెన్ కాగితాన్ని మడవడం ఆపేసింది. కాసేపటి క్రితం వసుంధర అత్తను “అక్క” అని పిలిచిన బంధువురాలు ఇప్పుడు మాధవి వైపు తిరిగి, “మీ దగ్గర ఫైల్ కాపీలు అన్నీ ఉన్నాయా?” అని అడిగింది. ప్రశ్నే మారింది. గది దిశ కూడా.
వసుంధర అత్త చేతి హ్యాండ్బ్యాగ్పై బిగుసుకుంది. “పేరు ఉండటంతో ఏమవుతుంది? ఇంట్లో పెద్దవాళ్లు నిర్ణయం—”
“నిర్ణయం తర్వాత చేసుకోండి,” నర్స్ తేలిగ్గా కత్తిరించింది. “ఇప్పుడే ఒక సమ్మతి పత్రం, ఒక ముందస్తు చెల్లింపు ఉంది. పేషెంట్ లోపల నుంచి మీరెవరో అడిగాడు. మాధవి గారు, మీరు విందామని చెప్పాడు.”
ఆ ఒక్క వాక్యం వసుంధర అత్త ముఖంపై పచ్చగా పడింది. ఇప్పటివరకు క్యూని తన చేతి సంచితో ఆపిన గర్వం కరిగిపోయి, అందులోంచి తొందర బయటపడింది. ఆమె వెంటనే ముందుకు దూకి, “మగాడికి మందు ఇస్తుంటే ఏవేవో అంటాడు. నేను అతని అత్తను. బాధ్యత నాదే,” అంది.
రిసెప్షన్ క్లర్క్ డ్రాయర్లో నుంచి పత్రం తీశాడు. “బాధ్యత మీదే అయితే ఐదు లక్షల ముందస్తు చెల్లింపు, అలాగే హై-రిస్క్ కన్సెంట్పై సంతకం ఇప్పుడు చేయాలి. పేషెంట్ అటెండర్ పేరు ఫైనల్గా అప్డేట్ చేస్తాం. తర్వాత మార్చలేం. ఎవరిపేరు పెట్టాలి?”
ఈసారి బెంచ్ల మీద కూర్చున్న వాళ్లు గాలి కూడా నెమ్మదిగా పీల్చారు. వసుంధర అత్త కాస్త వెనక్కి తగ్గి, “ఐదు లక్షలా? ముందుగా మా అన్నయ్యతో మాట్లాడాలి. ఇంత పెద్ద మొత్తం కౌంటర్ దగ్గరే ఎలా—” అని మొదలుపెట్టింది. అదే ఆమె పెట్టిన ఉచ్చులో ఆమె కాలు ఇరుక్కున్న క్షణం. ఇప్పటివరకు డబ్బు, స్థాయి, బంజారాహిల్స్ ఇల్లు అన్న మాటలతో మాధవిని పక్కకు నెట్టిన పెద్దరికం, కాగితం మీద అంకె కనిపించగానే జారిపోయింది.
మాధవి తన బ్యాగ్ జిప్ తెరిచింది. లోపల ఫైల్స్, పాస్బుక్ ఫోటోకాపీలు, ఒక చిన్న స్టీల్ డబ్బాలో ఉదయం తినని ఇడ్లీ, ఇంకా మడతలేసిన ఆసుపత్రి అంచనాల కాగితాలు. ఆమె ఫోన్ తీసి బ్యాంక్ యాప్ తెరిచింది. “ఎంత ఇప్పుడే?” అని క్లర్క్ని అడిగింది.
వసుంధర అత్త గట్టిగా నవ్వడానికి ప్రయత్నించింది; అది గొంతులోనే చిక్కుకుంది. “మాధవి, ఇదేం పిచ్చి? నువ్వెందుకు చెల్లించాలి? రేపు—”
“ఇప్పుడే ఫైనల్ అటెండర్ పేరు ఎవరిపేరు?” అని క్లర్క్ మళ్లీ అడిగాడు. అతని వేళ్లు కీబోర్డ్పై సిద్ధంగా ఉన్నాయి. నర్స్ పత్రాన్ని గాజు కిటికీ చీలికలోంచి బయటికి జరిపింది. తెల్లకాగితం మీద నలుపు అక్షరాలు ఎవరిని భయపెట్టాలో ఎదురు చూస్తున్నట్టు కనిపించాయి.
వసుంధర అత్త వేగంగా చేయి చాచి ఆ పత్రం పట్టుకోవాలని చూసింది. “నాకు ఇవ్వండి. ముందుగా మా వాళ్లతో—”
మాధవి ఆమెకంటే ముందే అడుగు వేసింది. క్యూలో హ్యాండ్బ్యాగ్ పెట్టి బంధించిన చోటుని ఆమె స్వయంగా తొలగించాల్సిన అవసరం రాలేదు; వసుంధర అత్త భుజం కాస్త పక్కకు జారగానే మాధవి కిటికీకి అద్దంలా సరిపోయింది. “పేషెంట్ పక్కన నిలబడేది నేనే,” అంది. మాట పెద్దగా కాదు. కానీ ప్రతి అక్షరం రాయి ముక్కలా సూటిగా పడింది. “సమ్మతి పత్రం ఇవ్వండి. చెల్లింపు నా ఖాతా నుంచి వెళ్తుంది. అటెండర్ పేరు—మాధవి.”
క్లర్క్ వెంటనే పత్రాన్ని ఆమెవైపు తిప్పాడు. ఇదే అసలు దెబ్బ. క్షణం క్రితం వరకు “నేనే చెబుతాను” అన్న అత్తకు ఇప్పుడు పత్రం చేరలేదు; ఆమె ముందు నుంచే అది మరొకరి చేతిలోకి వెళ్లిపోయింది. బెంచ్లో ఉన్న వాళ్ల చూపులు వసుంధర అత్త ముఖం మీద నుంచి కాగితం మీదికి, అక్కడి నుంచి మాధవి వేళ్లకి మారాయి. శబ్దం వినిపించింది—పక్క టేబుల్పై చల్లారిపోయిన టీ గ్లాస్ కింద ఏర్పడిన వలయం కాగితంతో తుడిచిన చప్పుడు. ఎవరో తెలియని అశాంతి.
“నువ్వెవరు ఇలా సైన్ చేయడానికి?” వసుంధర అత్త చివరి సారి ఎత్తుకెళ్లింది. ఆమె శబ్దంలో ఆజ్ఞ తగ్గి ఆత్రం పెరిగింది. “ఇంకా పెళ్లి కాలేదు. జనం ఎదుట—”
మాధవి సంతకం చేసే ముందు కలం నిలిపి, ఆమె వైపు తల తిప్పింది. “జనం ఎదుటే చెబుతున్నాను,” అంది. “ఆదిత్యకు చికిత్సలో అడిగే పేరు నేనే. కష్టం వచ్చినప్పుడు ఫోన్ ఎత్తే పేరు నేనే. బిల్లు ఎవరిని చేరుతుందో ఆ పేరు నేనే. మీకు సంబంధం ఉంటే ఇంట్లో పెట్టుకోండి. ఇక్కడ, ఈ కౌంటర్ దగ్గర, పేషెంట్ పక్క సీటు నాది.”
అది వినగానే పక్క బెంచ్లో కూర్చున్న చిన్నపిల్ల తల్లి తన చీర అంచు బిగించింది; వృద్ధుడు వెన్నెముక నిటారుగా చేసుకున్నాడు; బంధువురాలు వసుంధర అత్త వైపు చూసి ఏమీ చెప్పలేదు. ఏమీ చెప్పకపోవడమే ఈసారి ఆమె ఓటమికి సాక్ష్యం. గది మొత్తం ఒకరిని ఎదురు చూడడం మానేసి మరొకరిని ఎదురు చూసింది.
మాధవి సంతకం పెట్టింది. తర్వాత ఫోన్లో చెల్లింపు చేసింది. క్లర్క్ యంత్రంలో మొత్తం నమోదవుతున్నప్పుడల్లా సంఖ్యలు మెరుస్తూ వెళ్లాయి. వసుంధర అత్త మరోసారి, “ఒక్క నిమిషం, నేను కాల్ చేసి—” అనగానే క్లర్క్ వినకుండానే రసీదు మాధవికి ఇచ్చాడు. “చెల్లింపు వచ్చింది. ఫైనల్ అటెండర్ అప్డేట్ చేస్తున్నాం.”
గోడపక్కన ఉన్న నోటీసు బోర్డు దగ్గర చిన్న తెల్లపలక వేలాడుతోంది—పేషెంట్ పేరు, అటెండర్ పేరు వ్రాసే బోర్డు. క్లర్క్ ముద్దగా వ్రాసిన మార్కర్ని నిర్లక్ష్యంగా అక్కడే ఉంచాడు. వసుంధర అత్త చేయి ఆ దిశగా కదలగానే మాధవి ముందుకు వెళ్లింది. బోర్డు కొద్దిగా వంగి ఉంది; దాని పైభాగంలో పాత సెల్లోటేప్ ముక్క గోధుమగా ఎండిపోయింది. ఆమె బోర్డు తీసుకుని, “ఆదిత్య వరప్రసాద్” కింద ఖాళీ గీతపై స్పష్టంగా వ్రాసింది—“మాధవి.” తర్వాత బోర్డుని నోటీసు గోడకు మళ్లీ తగిలించి, వంగిన మూలని తన చేత్తో నిటారుగా చేసి బెంచ్లవైపు తిరిగేలా సరిచేసింది. తెల్లపలకపై నల్ల అక్షరాలు గట్టిగా నిలిచిపోయాయి: మాధవి.