నిజమైన హక్కుదారి వచ్చేసరికి వాళ్లు బయటపడ్డారు

తాళం చెవి తన గుప్పెట్లోకి జారేసుకుంటూ రమేష్, “సుధా, ఆ క్యాబినెట్‌కి నీకు పని లేదు. ముందు అక్కడే నిలబడు,” అన్నాడు. డిస్పాచ్ బే ముందు ఇప్పటికే ముగ్గురు వార్డు బాయ్లు ట్రాలీలతో నిలిచిపోయారు; ఒక అంబులెన్స్ డ్రైవర్ కిటికీ అద్దాన్ని వేళ్లతో టక్‌టక్ కొడుతున్నాడు. కౌంటర్ అంచున చల్లారిపోయిన టీ గీత, పక్కనే తెరవని భోజన పెట్టె, సుధా మెడలో ఎండిపోయిన చెమటతో నారిపోయిన ఐడి లాన్యార్డ్—అన్నీ ఆగిపోయిన పనికి సాక్షాలు. హైదరాబాద్ వెలుపల రోడ్డుమీద ట్రాఫిక్ అరుస్తుండగా, లోపల మాత్రం ఒక తాళం చెవి శబ్దం లేకుండా మొత్తం సేవా రంగం నిలిపేసింది.

“సార్, నీలౌఫర్‌కి వెంటనే పంపాలి,” జయ జాబితా పట్టుకుని అడిగింది.

“పంపాలి అంటే పంపుతామా? స్టాక్ నా లెక్కలో ఉంది,” రమేష్ చిరునవ్వుతో అన్నాడు. “ఆమె చేతిలో ఇస్తే రికార్డు గందరగోళం. గత వారం ఎవరి కోసం రిజర్వ్ చేసిన బాక్స్ తప్పుచేసిందో మీకు తెలుసు.”

సుధా ఒక్కసారిగా తలెత్తి చూశింది. అది అబద్ధమని ఆమెకు తెలుసు, జయకూ తెలుసు. కానీ రమేష్ కీచెవి వేళ్ల మధ్య తిప్పినంతసేపు వాళ్లిద్దరి మాటకు బరువు ఉండదు. ట్రాలీని తోసుకుంటూ నిలిచిన వృద్ధ వార్డు బాయ్ శేఖర్ తాళం చెవినే చూసాడు, సుధాను కాదు. అవమానం అలా పనిచేస్తుంది—మొదట మనిషిని కనిపించనివాడిని చేస్తుంది.

రమేష్ ఫోన్ స్పీకర్ మీద పడేసి, “మామయ్యగారూ, చెప్పాను కదా, పని విషయంలో స్థిరత్వం ఉండాలి. ఇక్కడ కొందరు ఒత్తిడిలో నిలబడలేరు,” అన్నాడు. స్పీకర్లో ఒక ముసలివాని గళం మందంగా వినిపించింది—“అమ్మాయి పని చోటు గురించి అడిగారు. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం చేయాలంటే పేరూ ఉండాలి.” జయ తలదించుకుంది. రమేష్ సుధా వైపు చూస్తూ చల్లగా నవ్వాడు. “వింటున్నావా? ఇంట్లో కూడా అదే మాట. ఇక్కడ కూడా అదే. తాళం చేతిలో ఉండాలి, అప్పుడే పేరు నిలుస్తుంది.”

ఆ మాట అక్కడున్న వాళ్లందరికీ వినిపించింది. లైవ్ అలొకేషన్ బోర్డు దగ్గర నిలిచిన ఇద్దరు కొత్త సిబ్బంది ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. శేఖర్ జాబితా తిప్పడం ఆపేశాడు. పని అవమానంగా, అవమానం పెళ్లి విలువగా కలిసిపోయిన క్షణం అది. సుధా కళ్లలో రగిలిన కోపం బయటకు రాలేదు; ఆమె కేవలం బోర్డు మీద రాసిన వాడ్ నంబర్లు చదివింది. రమేష్ అలవాటు తెలిసిన వాళ్లలా కాదు—ఆమె ఏదో లెక్క కడుతున్నట్టుగా.

అప్పుడే లోపలినుంచి ఆర్కైవ్ గది అటెండర్ చిన్నీ తడబడి వచ్చి, “మేడమ్, పాత అధీకార ఫైలు దొరికింది. సార్ సంతకం కోసం పెట్టమన్నారు,” అన్నాడు. రమేష్ చేయి చాపేలోపు సుధా ఫైలు కవర్ మీద ముద్ర చూసింది—ఆమె మరణించిన తండ్రి పేరు, అప్పటి స్టోర్ కాంట్రోల్ ఒప్పందం, తర్వాత యాజమాన్యం మారినప్పుడు కలిపేసిన పత్రాలు. ఆమె క్షణం వృథా చేయలేదు.

“చిన్నీ, ముందుగా పరిపాలన గదికి తీసుకెళ్లు. సిస్టర్ సూపరింటెండెంట్ దగ్గరే తెరవాలి,” అంది.

“నీకు ఆ హక్కెవరు ఇచ్చారు?” రమేష్ అరిచాడు.

అక్కడికే తెల్ల కోటు మీద నీలి దుపట్టా వేసుకుని సూపరింటెండెంట్ అనురాధ వచ్చింది. “నేనే,” అంది. “ఆ ఫైలులో తాత్కాలిక బదిలీ మాత్రమే ఉంది. శాశ్వత స్టోర్ పర్యవేక్షణ హక్కు సుధా తండ్రి కుటుంబ ట్రస్ట్ పేరుతో ఉంది. ట్రస్ట్ వారసురాలు సుధానే. ఉదయం లీగల్ నోట్ వచ్చింది. ఇప్పటి నుంచి స్టాక్ విడుదల ప్రత్యక్ష పర్యవేక్షణ ఆమె సంతకంతోనే.”

రమేష్ నవ్వి దాన్ని జోక్‌లా తీసుకోవాలని చూశాడు. “ఇప్పుడేనా? పని మద్యలోనా?”

“ఇప్పుడే,” అనురాధ బోర్డు వైపు తిరిగి అంది. “లేన్ మూడు మూసి పెట్టండి. లేన్ రెండు నుంచి మాత్రమే విడుదల. జయ, జాబితా సుధా చేతిలో పెట్టు. శేఖర్, ఆ రెండు ట్రాలీలు ఎడమవైపు తిప్పు. రమేష్ దగ్గరకు కాదు. సుధా టేబుల్ దగ్గరకు.”

ఒక్క క్షణం అందరూ ఆగినట్టు అనిపించింది. తర్వాత శేఖర్ నిజంగానే ట్రాలీని మెల్లిగా తిప్పాడు. చక్రం గీత వేరే దిశలో పడింది. జయ బోర్డు మార్కర్ తీసుకుని రాసింది—“విడుదల: లేన్ 2.” అంబులెన్స్ డ్రైవర్, “ఎవరి దగ్గర స్లిప్?” అన్నాడు.

సుధా చేయి చాపింది. “ఇక్కడ.”

ఆ ఒక్క మాటతో పాత గేటు పగిలిపోయింది. మరొక ట్రాలీ కుడి వైపు మళ్లింది. డెలివరీ బాలుడు బాక్సులు ఎత్తుకుని రమేష్ టేబుల్ ముందు ఆగబోయి, జయ “అక్కడ కాదు, ఇక్కడ పెట్టు” అని గట్టిగా అరిచింది. శబ్దాల దిశ మారిపోయింది; పేర్లు మారలేదు, కానీ వాళ్లు పరుగెత్తే దారి మారింది. రమేష్ చేతిలో ఇంకా తాళం చెవి ఉంది, కాని దాని చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం దాన్ని పట్టించుకోవడం ఆపేసింది.

సుధా బోర్డు దగ్గర నిలబడి వరుసగా పేర్లు పిలిచింది. “నీలౌఫర్—రెండు కార్టన్‌లు. కిమ్స్—ఒకటి, రశీదు చూసి. పిల్లల వార్డు—ప్రాధాన్యం. శేఖర్, నువ్వు ముందుగా ఈ లైన్ తీసుకో. జయ, వాడ్ నంబర్ తప్పు ఉన్నవి పక్కకు.” ఆమె గొంతు ఎక్కడా ఎత్తలేదు; ఎవరినీ అవమానించలేదు. అయినా ప్రతి ఆదేశం రమేష్ మాటల మీద ఒక తడి గుడ్డ వేసినట్టు అయింది. ఇద్దరు సహాయకులు అతని కౌంటర్ మీదున్న పేపర్లు వదిలి సుధా వైపు వచ్చారు. రమేష్ “ఒక్క నిమిషం” అన్నాడు; వాళ్లు వినలేదు.

అతను చివరికి కీని గాల్లో చూపిస్తూ, “క్యాబినెట్ తాళం నా దగ్గరే ఉంది. రూట్ మార్చితే సరిపోదు. స్టాక్ బయటకు రాదు,” అన్నాడు.

అనురాధ తిరిగి చూడకుండానే, “తాత్కాలిక తాళం మాత్రమే. ప్రధాన తాళం పరిపాలనలో ఉంది. పాత కాపీ నీ దగ్గర ఏ హోదాతోుందో తర్వాత మాట్లాడుకుందాం,” అంది.

ఆ మాట వినగానే రమేష్ ముఖరంగు జారిపోయింది. అతను మొదటిసారి చుట్టూ చూశాడు—సాక్షులు ఇప్పుడు తనవాళ్లు కాదు. అతని ముందున్న టీ గ్లాస్ గీత వలయంగా ఎండిపోయింది; ఎవరూ దాన్ని తొలగించలేదు. సుధా భోజన పెట్టె అలాగే మూసే ఉంది; తాను నిలిపివేసిన గంటలు ఇప్పుడు తన మీదే తిరిగివచ్చినట్టు అతనికి కనిపించి ఉండాలి.

మధ్యాహ్నం కాస్త దాటగానే కొత్త సరుకు వాన్ బేలోకి వెనక్కి తీసుకొచ్చింది. ప్యాకెట్ల మీద ఎర్ర అక్షరాలతో అత్యవసర ముద్ర. అదే రోజుకు ఎక్కువ డిమాండ్ ఉన్న ఇంజెక్షన్ స్టాక్. వాన్ తలుపు తెరుచుకోగానే రమేష్ ముందుకు దూసుకొచ్చాడు; పాత అలవాటుతో నేరుగా క్యాబినెట్ వైపు వెళ్లి కీని పెట్టాడు. తిరగలేదు. మళ్లీ బలంగా తిప్పాడు. తాళం కదల్లేదు.

“ఏమైంది సార్?” శేఖర్ అడిగాడు, కానీ ఆ స్వరంలో గౌరవం కాదు, పరీక్ష ఉంది.

రమేష్ వెంటనే సర్దుకునే ప్రయత్నం చేశాడు. “ఇది జామ్ అయింది. సుధా, పక్కకు జరుగు. నాకు తెలియకుండా ఎవరైనా మార్చారు.”

సుధా బోర్డు మీద కొత్త లైన్ రాసింది—“అత్యవసర విడుదల: సంతకం తర్వాత మాత్రమే.” ఆమె వాన్ దగ్గరకు వెళ్లి స్లిప్ తీసుకుంది. “ఈ సరుకు లేన్ రెండు ద్వారా మాత్రమే. ముందు పిల్లల వార్డు, తర్వాత ట్రామా,” అంది.

“నేనే తెరిస్తాను,” రమేష్ అన్నాడు. “ఇలాంటివి ఆలస్యం అయితే బాధ్యత నీది.”

“నీ బాధ్యత కౌంటర్ వరకు,” అనురాధ చల్లగా అంది. “క్యాబినెట్ యాక్సెస్ ఇప్పుడు సుధా అనుమతి మీద.”

రమేష్ ఆగలేదు. చేతిని చాచి వాన్ బాక్స్ ఒకటి పట్టుకోవడానికి వెళ్లాడు. సుధా అతని ముందే స్లిప్ మడిచి జయ చేతిలో పెట్టింది. “సాక్షిగా నమోదు చెయ్యి,” అంది. తర్వాత రమేష్ వైపు చూసి, “సరుకు విడుదల నోటు మీద నీ పేరు లేదు. లైన్ దాటొద్దు.”

అది అరుపు కాదు. అదే దెబ్బ. బే నేల మీద పసుపు గీత గీసి ఉన్నది; అందరూ ప్రతిరోజూ చూసే గీత. రమేష్ ఆ గీత ముందు నిలిచిపోయాడు. దాటితే అవమానం, ఆగితే కూడా అవమానం. అతను మళ్లీ హోదా గొంతు పెట్టి, “నేను ఇన్ని ఏళ్లు—”

“రికార్డులో ఉన్నంత మాత్రమే,” సుధా అంది.

జయ రిజిస్టర్ తెరిచి గట్టిగా చదివింది. “ఈ విడత స్టాక్—స్వీకరణ, విడుదల పర్యవేక్షణ సుధా.” ఆమె ఉద్దేశపూర్వకంగా ఒక్క అక్షరం కూడా మింగలేదు. ఇద్దరు డ్రైవర్లు సంతకానికి ముందుకు వచ్చి సుధా వైపు పెన్నులు చాచారు. రమేష్ చేతి గాల్లోనే ఖాళీగా మిగిలింది. అతను అలవాటుగా జేబు తడిమాడు—అక్కడ పాత కీ ఉంది, కానీ దానికి పని లేదు.

వాన్ లోపల నుంచి బాలురు బాక్సులు దింపడం మొదలెట్టారు. “ఎక్కడ పెట్టాలి?” ఒకడు అడిగాడు.

“ఇక్కడ కాదు!” రమేష్ అన్నాడు.

సుధా అతని మాటపై తన మాట వేసింది. “లేన్ రెండు. వరుసగా. ముందు ఎర్ర ముద్ర ఉన్నవి.” శేఖర్ ట్రాలీని రమేష్ కాళ్లకు దగ్గరగా తీసుకువచ్చి క్షణం ఆపి, తర్వాత అతన్ని తాకకుండా వంపు తీసి సుధా టేబుల్ వైపు నెట్టాడు. ఆ చిన్న వంపే మొత్తం క్రమం మారిపోయిందని చెప్పడానికి సరిపోయింది.

రమేష్ చివరి ప్రయత్నంగా అనురాధ దగ్గరకు వెళ్లి మృదువుగా మాట్లాడాలనుకున్నాడు. “మేడమ్, బయట వాళ్లకి ఇలా చూపించడం మంచిది కాదు. ముందు నాకు తాళం ఇవ్వండి. తర్వాత మాట్లాడుకుందాం.”

అనురాధ అతనికి కాకుండా సుధాకే చూసింది. “నిర్ణయం?”

సుధా క్షణం కూడా తీసుకోలేదు. “అనధికార ప్రవేశం నమోదు చేయండి. పాత తాళం సీజ్ చేయండి. తాజా సరుకు ఈ రూట్ ద్వారానే వెళ్తుంది.”

జయ ముందుకు వచ్చి తన అరచేతి చాచి, “తాళం,” అంది.

రమేష్ ఆపడానికి ఇంకేమీ దొరకలేదు. అతను పాత తాళం నెమ్మదిగా జయ చేతిలో పెట్టాడు. పక్కనే నిలిచిన ఇద్దరు సిబ్బంది చూసి నిలబడ్డారు; ఎవరూ అతనికి కుర్చీ తీయలేదు, ఎవరూ మాట కలపలేదు. ఒకప్పుడు అతను ఆపిన లైనే ఇప్పుడు అతన్ని ఆపింది.

సుధా బోర్డు మీద చివరి సవరణ వేసింది. పాత పేర్ల కింద కొత్త గీత, కొత్త మార్గం, కొత్త సంతకం స్థలం. చల్లారిపోయిన టీ గీత పక్కనే ఆమె మెడలో ఉన్న నారిపోయిన లాన్యార్డ్ కదిలింది. జయ పరిపాలన గదినుంచి కొత్త తాళం తీసుకొచ్చి ఆమె చేతిలో పెట్టింది. రమేష్ వేళ్లు గాల్లోనే వున్నాయి—ఏదో తీసుకోవడానికి అలవాటైన చేయి, కానీ ఇప్పుడు ఖాళీ.

సుధా క్యాబినెట్ ముందు వెళ్లి తాళం చెవిని చొప్పించింది. ఒక క్షణం, ఆమె ఎడమవైపు బోర్డు మీద కొత్త విడుదల జాబితా మెరుస్తోంది. ఆమె మెల్లగా తిప్పింది. తాళం “క్లిక్” అంటూ తెరుచుకుంది.