లోపలికే వాళ్లు అడిగిన రాత్రి

“ఆ కారు ఆపండి,” అని మధుకర్ బావ చేతిని పైకెత్తగానే, పికప్ గేటు దగ్గర ఉన్న రమేష్ వెంటనే తాళం గీతలా నిలిచిపోయాడు. అనన్య చేతిలో ఉన్న గేటు పాస్ వైపు ఒక్కసారి చూసి, “ఇది తరువాత, అమ్మా. ముందుగా వరుడి వైపు వాళ్ల వాహనాలు,” అన్నాడు. వెనక నుంచి చీరల చప్పుడు, బంగారు గాజుల గిలగిల, బంధువుల సగం నవ్వు, సగం గుసగుస. పెళ్లి మండపం వెనుక పార్కింగ్ లేన్‌లో ట్యూబ్‌లైట్ మోగే మృదువైన హమ్ కింద, అనన్య భుజాలు రోజంతా తిరిగిన అలసటతో బిగుసుకున్నాయి; ఆమె వేలికి పట్టిన పాస్ అంచున పాత ఇంకు మచ్చ కనిపించింది.

ఆమె కోసం ఆ వాహనం ముందే ఉంచమని ఉదయం నుంచే చెప్పబడింది. వధువు అమ్మకు షుగర్ తగ్గిపోవడంతో ఇంటికి వెంటనే పంపాల్సిన సంగతి అందరికీ తెలుసు. ఆ పని అంతా ఉదయం నుంచి అనన్యే పట్టుకుంది—గదులు, నీళ్లు, మందులు, అతిథుల గదుల కీలు, డ్రైవర్‌లకు సమయం. కానీ పండగ ముగింపు దగ్గర, వెళ్ళే హక్కు ఒక్కసారిగా బంధుత్వ హోదా చేతుల్లో పడిపోయింది. మధుకర్ బావ, తన జుబ్బా జేబులో కారు కూపన్ల కట్టను నొక్కి, గట్టిగా అన్నాడు. “ఇంటివాళ్ల ముందు క్రమం ఉంటుంది. ఎవరు ఎప్పుడు వెళ్తారో మేమే చెప్తాం.”

అనన్య అతని ముఖం మాత్రమే చూసింది. “అత్తగారిని ముందుగా పంపాలి. వైద్యుడే చెప్పాడు.”

“నీకు తెలుసా లేక మాకు తెలుసా?” మధుకర్ బావ స్వరం చుట్టూ ఉన్నవాళ్లకు వినిపించేలా పెంచాడు. “నువ్వు సహాయం చేసావు. అంతే. నిర్ణయం తీసేది ఎవరంటే ఎవరనేది గుర్తుపెట్టుకో.” వెంటనే రమేష్‌కు తిరిగి, “ముందు మా అక్క కుటుంబం. ఆ తెలుపు ఇన్నోవా లోడ్ చేయి.” అని ఆజ్ఞ ఇచ్చాడు. రమేష్ అనన్య చేతిలో ఉన్న పాస్ తీసుకోకుండా పక్కకు జారిపోయి, మరొకరికి కట్టు నుండి నీలి టోకెన్ ఇచ్చాడు. కనిపించేలా. ఉద్దేశ్యపూర్వకంగా.

అది మొదటి కోయింపు. రెండోది వెంటనే వచ్చింది. అనన్య పక్కన నిల్చున్న వధువు చెల్లెలు నిఖిల్‌ను చూసి, “వీళ్లతో రా,” అనబోయింది. మధుకర్ బావ మధ్యలోనే కత్తిరించాడు. “అతను ఈ లేన్‌లో కాదు. వరుడి పెద్దలతో వెళ్తాడు.” ఒక సీటు, ఒక లేన్, ఒక నిర్ణయం. ఎదుటి వాళ్లు చూస్తుండగానే ఆమెతో పాటు నిలబడినవాడిని కూడా వేరే వైపుకి మళ్లించాడు. నిఖిల్ ఒక్క క్షణం తడబడి, అనన్య వైపు చూసి ఆగిపోయాడు. అదే చిన్న చిల్లు—ఆమె మాటకు ఎదురు నిలబడకుండా, వెంటనే వెళ్లిపోకపోవడం.

పక్కనే స్టీల్ టేబుల్ మీద చల్లారిపోయిన టీ గ్లాస్ వలయం మచ్చగా పడింది. అనన్య చేతి వెనకతో చెమట తుడిచింది. “రమేష్,” అంది సాదాసీదాగా, “ఉదయం ప్రీమియం పికప్ బుక్ ఎవరిపేరుమీద చేశాం?”

రమేష్ చూపు వెంటనే మధుకర్ బావ వైపు వెళ్లింది. “అది… సుధీర్ మామయ్య చెప్పినట్లే…”

“అడిగింది పేరు,” అనన్య అంది. స్వరం పెంచలేదు. “రుసుము ఎవరు చెల్లించారు?”

మధుకర్ బావ నవ్వాడు. “చెల్లింపే గొప్ప అయితే పండుగలు బ్యాంకులో చేసుకోవాలి. ఇంటి గౌరవం ముందు పాస్‌లు పనిచేయవు.”

అనన్య ఫోన్ తీసింది. ఆ కదలికలో తొందరేమీ లేదు. రోజంతా పట్టు బిగించి పెట్టిన జుట్టు దగ్గర ఒక ముడి విడిపోయి చెంపపై పడింది. ఆమె నంబర్ నొక్కేలోపు మధుకర్ బావ తల తిప్పి ఇద్దరు చిన్న బంధువులకు అన్నాడు, “వాళ్ల లగేజీ పక్కకు పెట్టండి. ఆ వాహనం ఇప్పుడు మా సైడ్.” అది కూడా వినిపించేలా. కేవలం అవమానం కాదు; అమలులోకి వచ్చిన స్థానచలనం.

కాల్ ఎత్తగానే అనన్య అంది, “మామయ్య, పికప్ ఎడ్జ్‌ దగ్గర ఉన్నాను. మీ పేరుమీద కాదు. నా ఐడితో, నా ఖాతా నుంచి బుక్ చేసిన ప్రీమియం వాహనం రిలీజ్ ఆపేశారు.” ఆవైపు సుధీర్ మామయ్య స్వరం గట్టిగా వచ్చింది; ఫోన్ స్పీకర్‌లో పెట్టలేదు, కానీ అతని పదునైన కోపం ఈ వైపుకే లాగింది. అనన్య ఒక్క మాట మాత్రమే జోడించింది. “వధువు అమ్మను ముందుగా పంపాలి.” అంతే.

రెండు నిమిషాలకే సుధీర్ మామయ్య వచ్చాడు. హాల్ కారిడార్‌ నుంచి వెలుతురు హమ్ మధ్యగా నడుచుకుంటూ, చొక్కా చేతి మడతలు దిగిపోయి, కళ్లద్దాలు ముక్కుపై జారిపడి. అతను ఎవరినీ చూడకుండా నేరుగా రమేష్ దగ్గరకు వెళ్లాడు. “ఎవరి పాస్ అది?” అన్నాడు. రమేష్ నోరు తెరవకముందే అనన్య చేతిలో ఉన్న కార్డు తీసుకుని చూసాడు. పచ్చని స్ట్రిప్ ఉన్న గేటు పాస్. దిగువన ఆమె పేరు. “ఇది ఎవరి దగ్గర ఉండాలి?”

రమేష్ వంకరగా నవ్వబోయి ఆపేశాడు. మధుకర్ బావ ముందుకు అడుగు వేసి, “మామయ్య, క్రమం కొంచెం మార్చాం. పెద్దలు—”

సుధీర్ మామయ్య చేతిని చూపి ఆపేశాడు. “క్రమం మార్చేది నువ్వా? చెల్లించినవాడు ఎవరంటే ఆమె. రోగిని పంపమన్నది డాక్టర్. ఇంకా ఏముంది?” అంటూ రమేష్ చేతిలో ఉన్న నీలి టోకెన్ లాగి, అనన్య చేతిలో పెట్టాడు. ఆ చిన్న ప్లాస్టిక్ చిహ్నం లేన్ మీదే తిరిగి యజమానిని మార్చుకుంది. దగ్గర్లో నిల్చున్న డ్రైవర్ కూడా వెంటనే తన తల అనన్య వైపు తిప్పాడు. ఇదే మధ్య మలుపు—అందరూ చూసే చోట టోకెన్ దిశ మారిపోయింది.

ఒక్క క్షణం మధుకర్ బావ ముఖం ఖాళీ అయ్యింది. తర్వాత వెంటనే నింపుకున్నాడు. “సరే, ఆమెను పంపండి. కానీ తర్వాత మా వాహనాలు ముందుగా. ఇన్ని మంది పెద్దలు నిలబడ్డారు.” అతని మాటల్లో ఇప్పటికీ ఆజ్ఞ శబ్దమే ఉంది, కాని రమేష్ చేతులు కదల్లేదు. రమేష్ కళ్లతో అనన్యను అడిగాడు—తర్వాత ఏది?

అనన్య వధువు అమ్మను కూర్చోబెట్టించింది. నిఖిల్ స్వయంగా తలుపు పట్టాడు. ఇన్నోవా తలుపు మూసే శబ్దం వినిపించగానే, క్యూలో నిల్చున్న వాళ్ల గుసగుస వేరే రాగం పట్టింది. ముందు ఆమెను పనిమనిషిలా పరిగెత్తించిన అత్తమామలు ఇప్పుడు ఎవరెవరిని ఎక్కడ కూర్చోబెట్టాలో కళ్ళతో లెక్కలు వేసుకుంటున్నారు. మధుకర్ బావ మాత్రం ఆ నిలువు కోల్పోవడం జీర్ణించుకోలేక, వెంటనే రెండో దెబ్బకు దూకాడు.

“రమేష్, ఆ బ్లాక్ ఎస్‌యూవీ మా అతిథులకు. వాళ్లు మంత్రిగారి వాళ్లు,” అన్నాడు. ఈసారి మరింత గట్టిగా. చుట్టూ ఉన్నవాళ్లు వింటే తనే గేటు యజమాని అనిపించాలనుకున్నాడు. “పాస్ తర్వాత చూసుకుందాం. ముందు వాళ్లను పంపు.”

రమేష్ పెదవులు కదిలి మళ్లీ ఆగిపోయాయి. డ్రైవర్ ఇంజిన్ ఆన్ చేసి మళ్లీ ఆఫ్ చేశాడు. అందరి కళ్లూ అనన్య మీదకే వచ్చాయి. ఇదే మధుకర్ బావకు ప్రమాదం; అడిగింది తానే అయినా, సమాధానం కోసం వేచి ఉన్నది అతనే.

అనన్య టోకెన్ కట్టలో నుంచి నల్లటి క్లిప్ ఉన్న రెండో పాస్ తీసింది. ఉదయం సంతకం చేయించుకున్నప్పుడు అదనంగా తన దగ్గరే ఉంచుకున్న అనుమతి చీటి అది; రాత్రి పికప్ విడుదల చేసే పాస్‌కు జతగా ఉండే చిన్న మెటల్ ట్యాగ్. మెరుపేమీ లేదు, కానీ లేన్ తెరుచుకోవాలంటే అది చూపాల్సిందే. ఆమె దాన్ని రమేష్ చేతిలో పెట్టకుండా నేరుగా డ్రైవర్‌కు చూపించింది. “ముందు బసకు వెళ్ళాల్సిన అమ్మవారు. తర్వాత పిల్లలతో ఉన్నవాళ్లు. ఈ లేన్ ఇప్పుడు ఆ క్రమం.” అంది. మాటలు చిన్నవి. నిర్ణయం పూర్తిగా.

“అనన్య,” మధుకర్ బావ మొదటిసారి ఆమె పేరును ఆజ్ఞగా కాక, అడ్డుకోవడంగా పలికాడు. “ఇది ఓవర్ అవుతోంది. మా వాళ్లు బయట నిలబడ్డారు.”

ఆమె తిరిగి చూసింది. “కొద్దిసేపటి క్రితం నేనూ బయటే నిలబడ్డాను.”

అది గుచ్చిన మాట కాదు; ఖాతా మూసేసిన లెక్కలా పడింది. ఆమె రమేష్ వైపు చూడగానే అతను వెంటనే గ్యారేజ్‌ వైపు సంకేతం చేశాడు. లోపలున్న మెటల్ షట్టర్ అర్థం వరకు పైకెగసింది. లోపలి లేన్ వెలుతురు బయటకు పొంగింది. బ్లాక్ ఎస్‌యూవీ నెమ్మదిగా ముందుకు జారింది. మధుకర్ బావ పక్కకు తప్పుకోవాల్సి వచ్చింది; అతని తెల్ల జుబ్బా అంచు టైర్ గాలి తాకి ఊగింది.

ఇప్పుడే అతని మాటల విలువ తగ్గడం అందరికీ కనిపించింది. అయినా అతను ఇంకా వదల్లేదు. “సరే, ఆ వాహనం వెళ్లాక మా సైడ్ రిలీజ్ చేయండి,” అని ఈసారి రమేష్‌కి కాదు, అనన్యకే అన్నాడు. వెనక నిల్చున్న ఇద్దరు బంధువులు చిన్న గొంతులో, “బావగారు… ఆలస్యం…” అన్నారు. వారి కంఠంలో సహజ గర్వం లేదు; బయట బస్సుల కోసం వేచి ఉండే వాళ్ల చిరాకు ఉంది.

అనన్య టోకెన్ కట్టను చేతిలో తిప్పింది. పాత ఇంకు మచ్చ ఆమె బొటనవేలికి మళ్లీ తగిలింది. నిఖిల్ దగ్గరికి వచ్చి నిశ్శబ్దంగా రెండు బ్యాగులు ఆమె వైపు తీసుకొచ్చాడు—వధువు అమ్మవి కాదు, అనన్య వారివి. అతను అడగలేదు; ఆమె ఏ వైపు వాహనం తెరుచుకుంటుందో అర్థం చేసుకున్నాడు. అదే చుట్టూ ఉన్నవాళ్లకు రెండో సంకేతం.

మధుకర్ బావ దగ్గరకు మరొక బంధువు వచ్చి, “పిల్లలు ఏడుస్తున్నారు, త్వరగా…” అన్నాడు. అతను కళ్లతోనే రమేష్‌ను తోసాడు. “చూస్తున్నావా? ఓపెన్ చేయి.”

రమేష్ కదల్లేదు. “అమ్మగారి సంకేతం…” అన్నాడు. గట్టిగా కాదు. కానీ వినిపించేలా. borrowed authority అక్కడే విరిగిపోయింది; ఆ మనిషి నోటే.

మధుకర్ బావ ముఖం ఒక్కసారిగా ఎర్రబడి మళ్లీ నీరసించింది. “అనన్య, కనీసం మా కార్ ఇప్పించు. పెద్దలు ఉన్నారు.” ఇదే అతని పతనం—ఆజ్ఞ అడుగుగా మారిన క్షణం. చుట్టూ నిల్చున్నవాళ్లలో ఒక పెద్దమ్మ కళ్లద్దాలు ఎత్తి, ఇప్పటివరకు చూసినట్టు కాక ఇంకోలా చూసింది. ఎవరు ఎవరిని నిలబెట్టారో మార్చిన క్షణం అది.

అనన్య ఒక్క అడుగు పక్కకు వేసి, విడుదల రిజిస్టర్ పెట్టిన చిన్న గాజు కిటికీ ముందు నిలిచింది. లోపల కూర్చున్న బాలుడు షట్టర్ గొలుసు పట్టుకున్నాడు. ఆమె నల్లటి మెటల్ ట్యాగ్‌ను కిటికీ అంచుపై టపటప కొట్టి, “ఈ రెండు వాహనాలు—అత్తగారి వైపు, పిల్లలతో ఉన్నవాళ్లు. తర్వాత లేన్ మూసేయండి. మిగతావాళ్లు బయట స్టాండ్‌ నుంచి తీసుకోండి,” అంది.

“ఏమిటి?” మధుకర్ బావ ముందుకు దూకాడు.

ఆమె అప్పటికే చివరి పాస్‌ను రమేష్‌కి చాచి ఇచ్చింది. “ఇది వీళ్లకు. అంతే.” రమేష్ వెంటనే మొదటి డ్రైవర్‌కి చూపించి తల ఊపాడు, తర్వాత రెండో వాహనాన్ని లోపల నుంచి బయటికి సంకేతం చేశాడు. షట్టర్ మరికొంచెం పైకి లేచింది; రెండు వాహనాల హెడ్‌లైట్లు లేన్‌ని నింపాయి. మధుకర్ బావ సైడ్ వాళ్ల లగేజీ మాత్రం షట్టర్ వెలుపలే వరుసగా మిగిలింది—పసుపు కవర్లు, మిఠాయి డబ్బాలు, పిల్లల బ్యాక్‌ప్యాక్‌లు. వాళ్లు లోపల కదిలే మార్గంలో లేకుండా, పక్కకు నెట్టబడినట్టు.

మొదటి వాహనం బయల్దేరింది. రెండోది లోడ్ అవుతుండగా మధుకర్ బావ మళ్లీ ఏదో చెప్పబోయాడు. అనన్య అతన్ని చూడలేదు కూడా. ఆమె రెండు వేళ్లతో చివరి సంకేతం ఇచ్చింది. లోపలి బాలుడు గొలుసు లాగాడు. మెటల్ షట్టర్ మళ్లీ దిగడం మొదలై, ఆమె వైపు ఉన్న పికప్ అంచు దగ్గర మాత్రం అర్ధం వరకు తెరిచి నిలిచిపోయింది; వాహన లేన్ ఆమె సంకేతం ఉన్న చోట మాత్రమే ఇంకా నడుస్తూ, మిగతా వైపు బయట రోడ్‌కట్టుపై వేచి ఉండే లైనే మిగిలింది.