ఒక్క టెస్ట్ చాలు, అంతా బయటపడింది

“మధురి గారు, ఈ దారి,” అని రిజిస్టర్ టేబుల్ దగ్గర నిల్చున్న కోఆర్డినేటర్ చేతితో చూపించగానే, బెంచ్ చివర కూర్చున్న శ్రావణి మోకాలిపై పెట్టుకున్న ఫైల్‌ను బిగించింది. ఆమె పేరున్న టోకెన్ ఇంకా చేతిలోనే ఉంది. అయినా మధురిని లోపలికి తీసుకెళ్లారు. శ్రావణిని మాత్రం గాజు తలుపు దగ్గర ఆపి, “నీళ్ల జగ్‌లు స్టేజ్ పక్కకు పెట్టమ్మా,” అన్నారు. ఆమె తెల్ల చుడీదార్ చేతిమడతల్లో షిఫ్ట్ చివర ముడతల గీతలు ఇంకా కనిపిస్తున్నాయి; హోటల్ ట్రైనింగ్ కిచెన్‌లో రోజంతా నిల్చున్న గట్టితనం భుజాల్లో ఉంది. బెంచ్ మీద కూర్చున్న వాళ్లంతా ఒకేసారి ఆమె ఫైల్‌కి కాదు, ఆమె చేతిలో ఉన్న జగ్‌కి చూశారు.

హైదరాబాద్ బంజారాహిల్స్‌లోని ఆ ప్రీమియం హాస్పిటాలిటీ అకాడమీకి ఈరోజు సెలెక్షన్ రౌండ్ చిన్న ఉద్యోగం కాదు. ఫైవ్ స్టార్ ప్రాపర్టీ ట్రయల్ పోస్టింగ్, దానికి వెంటనే శాశ్వత నియామకం. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అయిన రాఘవ్ కుటుంబం కూడా అక్కడే ఉంది. అతని తల్లి లలిత మెరిసే చీరలో రెండో వరుసలో కూర్చొని, మధురిని చూసి నవ్వింది. శ్రావణిని చూసినప్పుడు మాత్రం కళ్లలో వేసిన కొలత వేరే—ఇంట్లో పిలిచే అమ్మాయి పని చేసేదాకా బాగుంటుంది, వేదికమీద నిలబడే అమ్మాయి కావాలంటే ఇంకో ముద్ర కావాలి అన్నట్టుగా.

శ్రావణి నీళ్ల జగ్ టేబుల్‌పై పెట్టేసరికి, సుధాకర్ గారు—అకాడమీ హెడ్, ఈ రోజు ప్రధాన న్యాయనిర్ణేత—ఆమె టోకెన్ చూసి కనుబొమ్మ ఎత్తారు. “నువ్వేనా శ్రావణి?”

“అవును సర్.”

ఆయన చేతిని చాపేలోపే మధురి ముందుకొచ్చి, “సర్, ఆమె మా ఇంటర్న్ బ్యాచ్‌లో ఉంది. కొంచెం సపోర్ట్ చేసేది,” అంది. మాటలో తేనె, లోపల తలుపు మూసే చలి. బెంచ్ మీద ఒకరికి ఒకరు వాలిన అమ్మాయిలు అర్ధనవ్వు నవ్వారు.

శ్రావణి ఫైల్ ముందుకు పెట్టింది. ఫైల్ మూలలో నీలి సిరా పాత మచ్చ ఉంది; ప్రతి రోజు హాజరు సంతకాలతో రుద్దుకుపోయిన పేపర్ అంచులు మొండిగా ఎగిసిపోతున్నాయి. సుధాకర్ గారు రెండు సెకన్లు మాత్రమే చూశారు. “సరే, వెయిట్.” అంతే. అయినా అదే ఆమెకు ఆ ఉదయం మొదటి చిన్న పగులు—కనీసం పేరు తప్పుగా చదవలేదు.

మరి వెంటనే రెండో దెబ్బ పడింది. స్టేజ్ పక్కన వెండి గ్లాస్‌లు, కట్‌లరీ, ప్లేటింగ్ కిట్, టాబ్లెట్ ఆర్డర్ ప్యాడ్ పెట్టిన డెమో టేబుల్ ఉంది. ఆ టేబుల్ మీద రెండో సెటప్ టోకెన్ నంబర్ 17కి. శ్రావణిదే. కోఆర్డినేటర్ జాబితా తిప్పి చూసి, “టోకెన్ 17 రాలేదు. ఇది మధురి గారికే ఇస్తాం. టైమ్ వేస్ట్ చేయొద్దు,” అన్నాడు.

“నేనే పదిహేడు,” అని శ్రావణి ముందుకొచ్చింది.

అతను ఆమెను తల నుంచి కాలివరకు చూశాడు. “నువ్వా? ఇంకా రెడీ కాలేదు. యూనిఫామ్ సరిగా లేదు. వెంటనే రౌండ్ మొదలవుతుంది.”

“టోకెన్ నా చేతిలో ఉంది,” అంది ఆమె. గొంతు మృదువే. కానీ చేతిలోని కాగితం నేరుగా చూపించింది.

లలిత అప్పుడు పక్కన కూర్చున్న రాఘవ్‌కి చప్పున, కానీ వినిపించేంతగా, “ఇదేంటో చూడూ. అవకాశమంటే ముందే నిలబడిపోవడం కాదు. క్లాస్ కూడా ఉండాలి,” అంది. రాఘవ్ ఆమెవైపు చూసి ఒక్క క్షణం నిశ్చలంగా నిలిచాడు. ఈ ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఈరోజు గోప్యం కాదు; అందుకే అవమానం కూడా మిగతావాళ్లకంటే ఎక్కువ వెలుగులో ఉంది.

కోఆర్డినేటర్ శ్రావణి చేతిలోని టోకెన్ తీసుకొని డెమో టేబుల్ మీద పెట్టాల్సింది, మధురి ట్రే పక్కన జారవేశాడు. “ఇప్పుడు మార్పు లేదు. తరువాత చూద్దాం,” అన్నాడు. టాబ్లెట్ కూడా మధురి చేతిలో పెట్టాడు. ఆ చిన్న పరికరం ఎవరి ముందు ఉందో చూసి బెంచ్ లైన్ పూర్తిగా నిర్ణయించుకుంది—ఎవరికి వేదిక, ఎవరికి వేచి ఉండటం.

మొదటి ట్రయల్ “వీఐపీ వెల్‌కమ్ అండ్ టేబుల్ రికవరీ.” మధురి మైక్ అవసరం లేకుండా పెద్దగా నవ్వింది, గ్లాస్ తిప్పింది, అభ్యాసపూర్వక ఇంగ్లీష్ పదాలు జార్చింది. మొదటి నిమిషం వరకు బాగానే కనిపించింది. తర్వాత ఒక న్యాయనిర్ణేత ఉద్దేశపూర్వకంగా ఆర్డర్ మార్చాడు—గ్లూటెన్ ఫ్రీ, నట్ అలర్జీ, వేడి-చల్లటి కోర్స్ క్రమం. మధురి చేతి కదలిక అరసెకను ఆగింది. టాబ్లెట్‌లో స్క్రీన్ మారింది. ఆమె తప్పు టేబుల్ నంబర్ ఎంచుకుంది. వెంటనే చల్లగా రావాల్సిన వంటకం వేడి లాంప్ కిందికి వెళ్లింది. నట్ అలర్జీ కార్డు మిస్సైంది. కస్టమర్ పాత్రలో కూర్చున్న ప్యానెల్ సభ్యురాలు తట్టెలో పెట్టిన గార్నిష్ వాసన చూసి చేతి వెనక్కి తీసుకుంది.

“స్టాప్,” అని సుధాకర్ గారి స్వరం గట్టిగా పడింది.

మధురి నవ్వు క్షణం గట్టిపడింది. “సర్, చిన్న గ్లిచ్ మాత్రమే—”

“రికవరీ ఎవరు చేస్తారు?” అని మరో న్యాయనిర్ణేత నేరుగా అడిగాడు. కోఆర్డినేటర్ నోటిలో మాట రాక ముందే అతని చూపు వెనుక బెంచ్‌పై కూర్చున్న శ్రావణిపై ఆగింది. “టోకెన్ 17. వచ్చి ఇదే టేబుల్ సరిచేయి. టైమ్ నడుస్తోంది.”

బెంచ్ మీద కూర్చున్న ఇద్దరు అమ్మాయిలు తొందరగా కాళ్లు సర్దుకున్నారు. శ్రావణి లేచింది. ఆమె కుర్చీ కింద పెట్టిన చిన్న బ్యాగ్ నుంచి తన నోట్ పెన్ తీసుకుంది; వేళ్లకి ఆ పాత నీలి సిరా మచ్చ మళ్లీ తగిలింది. స్టేజ్ వద్దకు చేరేసరికి మధురి పక్కకు జరగలేదు. “ఇది నా రౌండ్,” అంది దంతాలు బిగించి.

శ్రావణి ఆమెను చూడలేదు. టేబుల్‌ను చూసింది. మొదట అలర్జీ కార్డు తీసి ప్లేట్ ఎడమవైపు నిలిపింది. తర్వాత వేడి లాంప్ కింద పెట్టిన బౌల్ తీసి వేరే స్టేషన్‌కు ఇచ్చింది. చల్లటి కోర్స్ కోసం మంచు బౌల్ కింద మెటల్ స్టాండ్ అమర్చింది. టాబ్లెట్ స్క్రీన్‌లో తప్పు టేబుల్ నంబర్ రద్దు చేసి, కస్టమర్ ప్రాధాన్య క్రమం తిరిగి నమోదు చేసింది. “ముందు భద్రత, తర్వాత ఉష్ణోగ్రత, చివరగా ప్రెజెంటేషన్,” అంది. ఆమె చెప్పినది వివరణలా కాదు; ప్రతి మాటతో ఒక వస్తువు తన స్థానానికి చేరింది. రెండు నిమిషాల్లో టేబుల్ మారిపోయింది. కస్టమర్ పాత్రలో కూర్చున్న సభ్యురాలు ఈసారి ప్లేట్ అంచు చూసి తల ఊపింది.

మధురి మొదటిసారి పూర్తిగా కనిపించింది—మెరుపు కాకుండా పొరపాటు. ఆమె చేతిలో ఉన్న టాబ్లెట్ కోసం కోఆర్డినేటర్ ముందుకు రాగానే సుధాకర్ గారు, “వద్దు. అది శ్రావణి దగ్గరే ఉండాలి,” అన్నారు.

అదే క్షణం గది క్రమం కొంచెం జారింది. కాసేపటి క్రితం లలిత మధురి వైపు వంగి మాట్లాడితే, ఇప్పుడు ఆమె కూర్చున్న తీరు నిటారైంది. రాఘవ్ బెంచ్ నుంచి లేచి నిల్చున్నాడు, కానీ ముందుకు రాలేదు; ముందుకు రావడానికి ఇప్పుడు అనుమతి తనవద్ద లేదని గ్రహించినట్టు. ప్యానెల్‌లోని ఒకరు శ్రావణిని అడిగారు, “నీవు ఏ స్టేషన్‌లో పని చేశావు?”

“బ్యాంక్వెట్ రికవరీ, అతిథి ఫిర్యాదుల డెస్క్, రాత్రి విందుల ఫ్లోర్ మార్పులు,” అంది.

మధురి వెంటనే జోక్యం చేసింది. “సర్, ఒక్క రికవరీతో నిర్ణయం—”

“అయితే చివరి రౌండ్,” సుధాకర్ గారు కోసేశారు. “పూర్తి లైవ్ టేబుల్. ముగ్గురు అతిథులు, ఒక అసంతృప్త కుటుంబం, ఒక అత్యవసర మార్పు. ఇద్దరూ చేస్తారు. కానీ ఒకే టేబుల్. ఎవరిని ఫాలో అవ్వాలో గది తానే చూస్తుంది.”

చివరి డెమో కోసం గాజు తలుపు తెరిచి లోపలి స్టేజ్ మొత్తం వెలిగించారు. కారిడార్ లైట్ మెల్లని మర్మరం వినిపిస్తోంది. బెంచ్ లైన్ అంతా లోపలికి ఒరిగింది; ఎవరికీ వెళ్లే చోటు లేదు. ఇదే నిజమైన ఖర్చు—కేవలం ఉద్యోగం కాదు, ఎవరి ఇంట్లో పేరు ఎలా పలకబడుతుందో దానికి కూడా పరీక్ష.

టేబుల్‌పై మూడు కవర్‌లు, వైన్ గ్లాస్‌ల బదులు జ్యూస్ స్టెమ్స్, మధ్యలో పూల అలంకారం, పక్కన హ్యాండ్‌హెల్డ్ ఆర్డర్ ప్యాడ్. ప్యానెల్ సభ్యుల్లో ఒకరు తండ్రి పాత్ర, ఒకరు కఠిన తల్లి పాత్ర, ఇంకొకరు ఆహార పరిమితులు ఉన్న కుమార్తె పాత్రలో కూర్చున్నారు. మధురి మొదట ముందడుగు వేసింది. “స్వాగతం మ్యాడమ్…” అంటూ ఆమె తండ్రి పాత్రలో ఉన్న సభ్యుడికి ముందు నీళ్లు పోయబోయింది. కానీ ఆ సభ్యుడు ఉద్దేశపూర్వకంగా కుర్చీ వెనక్కు జరిపి, “మేము ఇక్కడ నలభై నిమిషాలు వేచిచూశాం. ఎవరు బాధ్యత?” అని కఠినంగా అడిగాడు.

మధురి స్ర్కిప్ట్‌లో లేని ప్రశ్న. ఆమె వెంటనే చిరునవ్వు మళ్లీ వేసింది. “సర్, ప్లీజ్ కామ్—”

శ్రావణి అప్పుడు ఒక అడుగు ముందుకు వేసి, మధురి చేతిలోని జగ్ మెల్లగా తీసుకుంది. “వేచి పెట్టిన తప్పు మొదట మా వైపు నుంచే జరిగింది. మీ కూర్చోవడం సౌకర్యంగా లేకపోతే టేబుల్ మార్చుతాను. మీ కుమార్తెకు వేరు వడ్డింపు ఇప్పుడే మొదలుపెడతాను,” అంది. ఆమె తండ్రి పాత్రలో ఉన్న వ్యక్తి కుర్చీ కోణం సరిచేసింది. తల్లి పాత్రలో ఉన్న సభ్యురాలి బ్యాగ్‌కు అదనపు స్టూల్ పెట్టింది. కుమార్తె పాత్రలో ఉన్న అమ్మాయి ముందు నట్ రహిత ప్లేస్‌మాట్ వేసింది.

“హాట్ సూప్ ముందు కాదు,” అని తల్లి పాత్ర గట్టిగా అంది. “అమ్మాయికి చలి తట్టదు.”

“అప్పుడు గోరువెచ్చని బ్రోత్, మీకు చల్లటి స్టార్టర్ వేరు,” అంది శ్రావణి. ఆమె చేతి వేగం అల్లకల్లోలం కాదు; ఒక్కో వస్తువు ఆదేశం లాగా కదిలింది. మధ్యలో పూల అలంకారం తండ్రి చూపు అడ్డుకావడంతో దాన్ని పక్కకు జరిపింది. ప్లేట్ల దూరం సరిచేసింది. ఆర్డర్ ప్యాడ్‌లో మూడు వేరు చాయిస్‌లు గుర్తించింది. మధురి మధ్యలో మాట్లాడటానికి ప్రయత్నించిన ప్రతిసారీ, ప్యానెల్ సభ్యుల చూపు ఆమె మీద నిలవలేదు; శ్రావణి ఎటు తిరిగితే అటే తిరిగింది.

సుధాకర్ గారు ఒక్కసారిగా మరొక కష్టం వేశారు. “కిచెన్ నుంచి ఒక ఐటమ్ ఔట్. టేబుల్‌కు చెప్పి ప్రత్యామ్నాయం ఇవ్వండి.”

మధురి వెంటనే, “సారీ, అందుబాటులో లేదు,” అంది. అదే క్షణం తండ్రి పాత్రలో ఉన్న సభ్యుడు చెయ్యి టేబుల్‌పై కొట్టాడు. “అది ముందే చెప్పలేరా?”

శ్రావణి తడబడలేదు. “మీ ఆర్డర్ విలువ తగ్గకుండా మార్చుతాను,” అంది. అందుబాటులోని పదార్థాలతో కొత్త ప్లేటింగ్ చేసింది—వేడి పన్నీర్ క్యూబ్‌లను చిన్న ఆకుకూరలతో వేరు, కుమార్తెకు అలర్జీ సురక్షిత సాస్ వేరు, తల్లికి మసాలా తగ్గించి. ఆమె ప్లేటింగ్ ట్రే తిప్పి, మొదట కుమార్తెకు, తర్వాత తల్లికి, చివరగా తండ్రికి పెట్టింది. “మీరు ముందుగా చూసి ఒప్పుకుంటేనే వడ్డిస్తాను,” అంది.

ఈసారి సభ్యులు పాత్రలు మరిచేంతగా నిజంగా ప్లేట్ చూశారు. ఒకరు నోట్ రాశారు. ఇంకొకరు సమయం చూసి గీత వేశారు. మధురి ఆ మధ్య ఖాళీగా నిల్చుంది; ఆమె చేతిలో ఉండాల్సిన ఆర్డర్ ప్యాడ్ ఇప్పుడూ శ్రావణి దగ్గరే ఉంది. కోఆర్డినేటర్ సహజంగా మధురివైపు వెళ్లి సూచన అడగబోయి, మధ్యలో ఆగి శ్రావణినే చూశాడు. “నెక్స్ట్ కోర్స్?”

“రెండు నిమిషాలు. టేబుల్ స్థిరపడింది,” అంది శ్రావణి. అతను తల ఊపి వెనక్కు వెళ్లిపోయాడు. ఆ చిన్న తలూపు గదిలో పెద్ద మార్పు—ఇప్పుడతను ఆజ్ఞ ఎదురు చూస్తున్నాడు.

మధురి చివరి ప్రయత్నం చేసింది. “సర్, ఆమె కేవలం రికవరీ టైప్ పనుల్లోనే బాగుంటుంది. పూర్తి అతిథి నిర్వహణ—”

“అయితే ట్రే నువ్వే మోసి సర్వ్ చేయి,” అన్నాడు సుధాకర్ గారు చల్లగా.

ట్రే ముందుకు వచ్చింది. ఐదు గ్లాసులు, రెండు సాస్ బౌల్స్, మెటల్ కట్లరీ. మధురి అందుకున్న వెంటనే బరువు చేతి సమతుల్యతను కొరికింది. ట్రే అంచు వంగింది. ఒక స్పూన్ జారి తెల్ల టేబుల్‌క్లాత్‌పై ఝణ్ అని పడింది. సాస్ చుక్క తల్లి పాత్రలో ఉన్న సభ్యురాలి చేతిమీద చిందింది.

అదే క్షణం శ్రావణి ముందుకు వచ్చి ట్రే కింద తన చేతి మోచేయి పెట్టింది. పడిపోబోయిన గ్లాసులు నిలిచిపోయాయి. మరో చేతితో మచ్చ పడిన చోట నాప్‌కిన్ కప్పి, “క్షమించండి,” అని కాదు—“ఇది ఇప్పుడే సరిచేస్తాను,” అంది. కొత్త స్పూన్ పెట్టింది. సాస్ బౌల్ మార్పు చేసింది. చివరి గ్లాస్‌ను ట్రే నుంచి తీసి టేబుల్‌పై గుండ్రంగా తిప్పకుండా మృదువుగా దించింది. ఆమె వేలి పట్టింపు వదిలేసరికి గ్లాస్ కింద ఉన్న నీటి చుక్క కూడా ఒరిగలేదు.

ప్యానెల్ టేబుల్ వద్ద స్కోర్ షీట్లు వెంటనే నిండసాగాయి. ఒకరు మధురి వరుసలో వేసిన మొదటి మార్కును గీతతో కోసి మళ్లీ రాశారు. ఇంకొకరు శ్రావణి పేరుకి ఎదురుగా రెండుసార్లు చూసి సంఖ్య గట్టిగా వ్రాశారు. సుధాకర్ గారు కాగితం తిప్పి చివరి పెట్టెలో సంతకం చేశారు. గదిలో ఎవ్వరూ ప్రకటించాల్సిన అవసరం లేకుండా ఫలితం వస్తువులలో కనిపించింది—టాబ్లెట్ శ్రావణి చేతిలో, ట్రే ఆమె నియంత్రణలో, సభ్యుల చూపు ఆమె కదలికను అనుసరిస్తూ, మధురి చేతులు ఖాళీగా.

రాఘవ్ అప్పుడు మాత్రమే ముందుకొచ్చాడు. అతని జేబులోని ఫ్లాట్ తాళం చెవి మోగి బయటకు జారింది; చాలాకాలం క్రితం శ్రావణి దగ్గరే ఉండి ఆలస్యంగా తిరిగిన అదే అదుపు గుర్తు. అతను దాన్ని అరచేతిలో పెట్టి, “శ్రావణి—ఒక్క నిమిషం,” అన్నాడు. ఆ స్వరంలో తొలిసారి వేడుక కాదు, అనుమతి కోరడం ఉంది.

శ్రావణి అతని చెయ్యి వైపు చూడలేదు. ప్యానెల్ టేబుల్ దగ్గరకు వెళ్లి హ్యాండ్‌హెల్డ్ ప్యాడ్, తన టోకెన్, చిన్న నీలి సిరా మచ్చపడ్డ పెన్ వాటి పక్కన ఉంచింది. తర్వాత రాఘవ్‌కి దగ్గరగా వచ్చి అతని అరచేతిలో ఉన్న తాళం చెవిని రెండు వేళ్లతో తీసి, మళ్లీ అతని జేబులోనే జారవేసింది. “ఇది మీవాళ్ల గుమ్మం. నాకు వేదిక చాలు,” అంది.

ఆమె తిరిగి నడిచింది. న్యాయనిర్ణేతల టేబుల్‌పై వెలుగులో స్కోర్ షీట్ సూటిగా ఉంది; సంఖ్యలు కదలకుండా పట్టుకుని ఉన్నాయి. బెంచ్ లైన్‌ని కొద్దిసేపటి క్రితం తనదిగా చేసుకున్న మధురి సీటు ఖాళీగా మిగిలి ఉంది.